Sandra Obdam

De eerste bouwploeg is ondertussen al in NL aangekomen en de tweede bouwploeg alweer onderweg naar Mozambique. Maar na vele bouwverhalen over hoe enorm hard de mannen allemaal gewerkt hebben, is het nu tijd voor een post over mijn moeder.
Zij heeft mij namelijk onwijs geholpen om het huishouden hier voor 7 hongerigen te runnen. Hoe vaak zij wel niet heerlijk gekookt heeft (en al die kleine rotpiepertjes geschild heeft – groter konden we hier niet krijgen), ook haar gehaktballen waren favoriet en de tafel was altijd gedekt; heel vaak buiten, op het laatst vaker binnen. Altijd stond ze klaar om de was op te hangen en te vouwen, dagelijks ging de bezem door mijn huis, nooit stond er een vuile vaat op het aanrecht. Judah vroeg me gister al: ‘wie gaat nu de afwas doen?’. Want ja, mama deed het wel weer, zodat ik mij op andere dingen kon richten. Ook nam ze een deel van de thuisscholing voor Judah over: ‘oma-school’ noemden we dat en Judah (en gelukkig oma ook!) vond het prachtig! ‘Wat kan oma goed rekenen hè?!’ – ja èn puzzels maken èn spelletjes doen èn verhaaltjes voorlezen…
Mama, ik ben heel blij dat u mee bent gekomen en ik mis u nu al…
Ik houd van u,
Sandra!

Op de eerste foto kun je goed zien waar de aanbouw aan de achterkant van het huis nou precies is (op verzoek: speciaal voor jou, Magda 😉 ). Gister was het tijd om een muurtje te slopen om een raam te kunnen verzetten. Gelukkig ging hij diezelfde dag ook weer dicht – anders was het wel erg winderig geweest in onze slaapkamer…

De vermoeidheid begint een beetje toe te slaan, ook de temperaturen hier beginnen ineens onwijs te schommelen; waar het zondag en maandag nog 38 graden was en helemaal benauwd, is het nu stormachtig weer,lijkt het regenseizoen te zijn begonnen en hebben we voor het eerst sinds ‘de bouwclub’ hier is onze truien aan! Vandaag hebben ze de hele ringbalk van de aanbouw aan de achterkant gestort, een enorm klus. Nog 2 dagen doorbeulen en dan bereiden ze zich voor op de trip terug naar NL.

Maandag gaan we deel 1 van de vloer/ het plafond van de kelder storten. Maar morgen eerst: een dagje welverdiende rust!

Hallo lieve allemaal,

Vorige week hebben wij mijn (Sandra’s) ouders van het vliegveld in Lilongwe, Malawi gehaald en het was heerlijk om ze weer een echte knuffel te kunnen geven! Wij zijn een week in Blantyre, Malawi gebleven, waar Frank les heeft gegeven op de DTS (Discipelschaps Training School); dit keer kon hij gewoon in het Engels lesgeven. Hij legde uit hoe je God Heer kunt laten zijn in alle aspecten van het leven. Wij hadden zelf tegenvallers met de auto, dus konden het onderwijs ook meteen op onszelf toepassen. Het is de kunst dankbaar te blijven in moeilijke situaties! Afgelopen zondag zijn we om 7:00 vertrokken en waren we al om 14:00 in Lichinga aangekomen! En dat terwijl we rustig aan reden, want vooral de schokdempers zijn niet meer de beste. Het is heerlijk om nu weer in ons eigen huis te zijn mét pap en mam! Judah geniet van alle aandacht. In plaats van alleen maar ‘mama-school’ heeft hij nu ook ‘oma-school’ en dat bestaat uiteraard uit veel boekjes lezen en spelletjes doen. Papa is gelijk aan de slag gegaan, vandaag stond hij al te lassen en morgen gaan we kijken of we eindelijk het boorgat kunnen gaan gebruiken. Dat is ook hard nodig, want het water in huis is steeds op. Een halve afwas, een halve was en pas weer afmaken als er weer wat water in de put zit. Hopelijk gaat dat morgen dus veranderen! Wij zullen jullie de komende tijd goed op de hoogte proberen te houden, want er gaat veel gebeuren: de aanbouw gaat nu echt beginnen. Pap en mam (en volgende week ook mijn oom Age en een vriend, Nico) helpen ons onwijs hier, maar we gaan ook absoluut jullie hulp nodig hebben!

liefs, Obdam en Walstra!