Sandra Obdam

Dit is alweer het derde jaar dat Judah samen met zijn vriend Benildo een voetbalkamp heeft georganiseerd in Mitava (7 km verderop op een YWAM – Youth With A Mission lokatie). Ruim honderd jonge mannen, bijna allemaal moslim, die hebben uitgekeken naar deze 4 dagen van voetbal, vriendschap, kamperen, evangelisatie en fun. De 6 teams zijn vooral onze eigen sport-evangelisatie teams van de verschillende locaties uit de provincie, aangevuld met een lokaal team uit het dorp. Plus dit keer het team: YWAM internationaal, want we hadden ook een outreach uit Nederland (YWAM Heidebeek) bij ons op bezoek!

Elke ochtend begint met uitdagend onderwijs uit Gods Woord gedaan door collega’s en ook door het Heidebeek Outreach Team. Daarna ontbijt en dan de eerste wedstrijd van de dag. Dan lunch en nog meer wedstrijden en na het avond eten nog een onderwijsmoment met zang, dans en leuke spelletjes.

Voor Judah een hele uitdaging: hij groeit in leiderschap en pakt zijn rol goed op. Daarnaast vindt hij het ook regelmatig pittig als alle onzin en problemen weer eens op zijn bordje worden gedumpt. Gelukkig zijn wij en een aantal andere collega’s er om te ondersteunen en aan te moedigen. Na dag 1 was er een bijbel nodig want iemand had zijn hart aan de Heer gegeven. De volgende dag weer twee, en daarna acht! Gelukkig zitten al deze gasten dus al in een sport-team van YWAM waar ze verder gediscipeld kunnen worden. Uiteindelijk wel 20 jonge mannen die Jezus willen gaan volgen. Het team Matukuta van lokale collega Jacinto won de toernooi-beker. Maar Jacinto zelf glunderde vooral omdat drie van zijn spelers Jezus aangenomen hadden als hun Redder.

Samen is het weer gelukt om een geweldig kamp neer te zetten. Het dorp heeft meegenoten van alle activiteiten en gezelligheid. Dat is al een getuigenis op zich want voetbal is hier vaak letterlijk oorlog maar nu dus niet! Als afsluiting zijn we met twee auto’s weer twee keer heen en weer gereden om de teams en de tenten weer op te halen en op te bergen. Een boel van de jongens dromen nu al over volgend jaar…

Vandaag was een bijzonder mooie dag!

12 van onze lokale collega’s zijn getrouwd: 6 echtparen op 1 dag. Het zijn allemaal mensen die voor de cultuur al getrouwd zijn, maar nooit voor God en ook niet voor de wet. Op hun identiteitsbewijzen zijn het allemaal vrijgezellen. Tegelijkertijd geven ze wel allemaal onderwijs over hoe God het huwelijk ziet. Hoog tijd voor hen om hun beloften naar elkaar en naar God toe uit te spreken en hun huwelijk officieel te maken.

Vandaag in alle vroegte startten de voorbereidingen. Elk echtpaar wordt begeleid door een ander echtpaar (wat wel al officieel getrouwd is): de padrinho en de madrinha en die zullen hun de hele dag begeleiden. Klaarmaken / jurken aan/gister nog het laatste pak geregeld voor één van de bruidegommen die normaal in een simpel hutje in zijn dorp woont!

De 2 dagen voorafgaande aan deze dag hebben we met alle collega’s uit de hele provincie het jaar afgesloten. Het centrum is dus al lekker vol met totaal meer dan 100 mensen; kinderen meegerekend! Maar er kan altijd meer bij in Mozambique.

Om 08:00 houden wij een super krachtige bidstond. Dat de vijand geen enkele stem zal hebben vandaag / voor eenheid / dat mensen God mogen ontmoeten en… dat het niet zal regenen… De weersverwachting zegt namelijk dat het rond 12:00 gaat storten van de regen…

Rond 09:00 druppelen de gasten binnen in een grote tent op ons YWAM centrum. En rond 10:00 beginnen we met zingen en dansen. En nog meer zingen en dansen. Er worden nog wat stoelen bij gezet. En NOG meer zingen en dansen. We wachten op de echtparen. Om 11:00 komen de bruidegommen al dansend binnen. Een half uur later komen ook alle bruiden dansend binnen en begint het feest echt. Alhoewel feest… de gezichten staan heel serieus, want je moet vooral laten zien dat je het huwelijk niet licht neemt en dat je er serieus in stapt. Frank neemt het woord en onderwijst uit Efeze 5. Allen, onderwerp je ten eerste aan God. Vrouwen onderwerp je aan je man. Mannen heb je vrouw lief zoals Jezus ons heeft liefgehad – Hij gaf zijn leven! Verlaat het huis van je ouders, voeg je bij je vrouw en wordt één. Graag in de volgorde die God geeft. Een hoop gejuich in de tent!

De echtparen komen één voor één naar voren en spreken de huwelijksbeloften naar elkaar uit. Uitwisselen van ringen. En dan de kus! Dat is een heel spektakel met opnieuw groot gejuich van de gasten. Vervolgens worden de huwelijksdocumenten ondertekend – opnieuw 6x. De hele ceremonie wordt afgesloten met het dansen van de echtparen.

De echtparen stappen in auto’s om foto’s te gaan maken op de rotonde – voor ons een beetje bijzonder, maar hier een favoriete plek voor bruidsparen. Alle gasten wachten geduldig bijna 2 uur lang, want er wordt natuurlijk niet gegeten voordat de bruidsparen terug zijn. Ik ga ondertussen met de auto 2 taarten halen uit de stad en rijd heel voorzichtig terug om de taarten heel te houden! Vervolgens gaan Judah en ik even naar huis, want het duurt nog wel even.

Eindelijk komen de bruidsparen terug en langzaam stroomt iedereen weer de tent in. In plaats  van te gaan eten, gaan we eerst nog uitgebreid cadeaus geven. Alle bruidsparen ontvangen één voor één cadeaus. De familieleden en vrienden komen elke keer vanuit de achterkant van de tent al dansend naar voren, waar het bruidspaar is en overhandigen de cadeaus met grote geste. Dit hele gebeuren duurt zeker anderhalf uur. Het is ondertussen bijna 17:00 en de laatste keer dat we ook maar iets gegeten hadden was 07:00 – ontbijt. Waarschijnlijk hebben vele gasten nog helemaal niks gegeten, want ontbijten is vaak een luxe / het eerste wat je overslaat als het allemaal een beetje krap wordt. Maar, zowaar het eten wordt opgediend! Rijst, bonen, kip en koolsalade. Heel lekker. De mensen aan de tafels worden als eerste bediend en een uur later hebben ook de anderen in de tent gegeten. Tijd voor de taart! 6 echtparen, 3 taarten en er is genoeg voor iedereen. Een mooie afsluiting van een bijzondere dag. En: het heeft niet geregend!

Op een mooie dag in juli huurden we een mini bus, stopten die helemaal vol met jongeren van het voetbalteam van Judah en Benildo in Lichinga en reden wij zelf met onze auto, ook helemaal vol met DTS studenten, naar Matucuta. Dat was even langer dan een uur rijden, 2 districten verderop, maar nog steeds in onze provincie Niassa. Aldaar was het dorps – voetbalveld afgezet door een afrastering van lege mais zakken en kon je alleen naar binnen komen door 5 meticais te betalen. Twee teams uit de naburige dorpen waren al verwoed aan het spelen, ‘ons’ team maakte kennis met het plaatselijke team. Ik mocht een woord van bemoediging uit de bijbel brengen: onze God is een rots en een heel goed fundament om je leven op te bouwen! Vervolgens gingen we samen eten en startte de voetbalwedstrijd. Het was een goede match! Erg leuk om naar te kijken. Toen Judah het veld op kwam; een kop boven allen uittorend, werd er luid gejuicht door alle dorpelingen. Helaas heeft ons team verloren… maar des te groter de vreugde in Matucuta.

Voetballen is een gave manier om jongeren met het evangelie bekend te maken. Dit gebeurt door YWAM (Youth With A Mission) al in: Lichinga – Mitava – Matucuta – Calolene – Mecula. Eind van dit jaar gaan Judah en Benildo weer een voetbalkamp organiseren.

Nog een leuk filmpje, waarin je ziet hoe er hier ‘heel normaal’ gekookt wordt:

Hallo lieve mensen! Terwijl we in NL waren hebben we samen met ons (deels nieuwe) bestuur hard gewerkt om een beleidsplan voor de komende jaren te maken. Hierin beschrijven we wat er allemaal al gebeurt in Mozambique en ook wat de toekomstplannen zijn nadat God in 2024 duidelijk heeft gesproken over ‘je tentpinnen wijder uiteen zetten’.

Prachtig natuurlijk om te dromen! En tegelijkertijd geven we nog steeds alle dank aan God dat we inderdaad weer actief mogen en kunnen zijn op het zendingsveld na alles wat er met Frank zijn gezondheid gebeurd is. Wij zijn vorige week naar Blantyre, Malawi gegaan om de bloedwaardes van Frank te bepalen. We hadden heel erg gehoopt dat er toch wel ergens in onze provincie (3x groter dan NL) een plek zou zijn waar dat kon, maar helaas… In Blantyre was het wèl zo geregeld en de conclusie (in samenspraak met het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis) is dat hij een stap omhoog moet in zijn medicatie voor de schildklier. Aan de ene kant jammer dat het nog steeds een zoektocht is naar de juiste dosering, maar het is vooral positief, want ik denk dat de hogere dosering Frank goed zal doen. Zijn linker voet en enkel zijn nog vaak opgezwollen (vooral na een lange reis), maar al met al – met ups en downs – zien we wel een stijgende lijn. Frank heeft echt nog veel minder energie dan normaal, maar gelukkig hoeven we het niet alleen te doen; we hebben God die de goede werken die wij mogen doen al heeft voorbereid (Efeze 2:10).

EN we hebben een super gaaf lokaal team waarmee we onze provincie mogen bereiken met Gods liefde!

EN we hebben jullie: onze trouwe achterban die ons steeds weer verrast met jullie meeleven, liefde voor ons en met jullie vrijgevigheid!

Veel leesplezier (of – voor de veel kortere en visuele versie van onze plannen: zie het 2e document!)

Judah zijn vakantie van een maand zit er alweer op! Dus hebben we hem en zijn vriend Joseph afgelopen zaterdag naar het vliegveld in Lilongwe, Malawi gebracht. 9 uur in de auto heen (vrijdag) en op zondag een rit van 8 uur terug (het was rustig bij de grens!). Meteen weer wat medicijnen gekocht (er is VEEL malaria in onze provincie en een groot tekort aan medicijnen!) en altijd is er genoeg te zien langs de weg.

Ohw Judah…. hoe moet het nu hier zonder jou… het is STIL in huis!

Dit is de Malawiaanse Kwacha. Al deze geldbiljetten samen zijn omgerekend ongeveer € 0,55 – dat is héél bizar boodschappen doen!!

En: geniet met ons mee langs de weg. Medicijnen kopen in de stad Lilongwe en vervolgens filmen we vanuit onze auto het stuk weg nadat we onze paspoorten gestempeld hebben bij de grenspost in Malawi (maar evengoed nog wel langs een touwtje als andere grenspost moeten) en voordat we bij de grenspost in Mozambique aankomen. Het beroerdste stuk weg van de hele reis! Liefs!

Wat is het heerlijk om weer thuis te zijn: lekker in ons eigen huis, eigen team, op de plek waar God ons geroepen heeft!

Leven is op dit moment een interessante mix van: bijkomen en ons eigen huis organiseren / iedereen weer ontmoeten en meteen al diepe gesprekken over alles wat er bij ons en in het team gebeurd is / kijken waar we dingen aan kunnen pakken en (nóg meer) in beweging kunnen zetten / af en toe super moe op de bank hangen.

Mijn lokale collega Eugénia heeft met het team besloten om de kliniek 3 dagen in de week open te hebben ipv de 2 van vorig jaar. Ik ben zó trots op hoe ze de trainingskliniek ten volle gebruiken en tegelijkertijd goede keuzes maken over hoe alle medicijnen en apparatuur goed te gebruiken. Ik loop alle financiën langs (en dat hebben ze uitstekend gedaan!), organiseer de medicijnen overzichtelijker en samen scheppen we meer duidelijkheid en eenheid zodat we in de toekomst op nóg meer plekken kunnen werken. Hieronder wat foto’s van het team als ze de dag starten met een bemoediging uit de bijbel (in onze leuke ‘buiten’ wachtkamer) èn met de bekende verrijkte pap. De sfeer is goed!

Judah heeft een flinke overgang vàn elke dag een vol schoolprogramma naar nu vakantie terwijl Frank en ik wel bezig zijn. Hij vermaakt zich met o.a.: gitaar spelen met Benildo en samen plannen maken voor het voetbalteam. Dromen over een ander team bezoeken en een volgend voetbalkamp in december. Ook heeft hij onze guards geholpen in de strijd tegen het gras (lees: het stugge gras korter maken met zijn catana) en zijn we samen heerlijk met vrienden naar het meer geweest.

Frank heeft méér energie hier dan dat hij in NL had, maar merkt tegelijkertijd wel dat zijn conditie nog beneden pijl is. Dus: alles wat lukt (en dat vind ik veel!) is meegenomen en ook voldoende tijd voor rust en ontspanning. We hebben al heel wat productieve vergaderingen gehad en Frank heeft al vele boodschappen gedaan en klussen opgeknapt.

7 april is de nationale vrouwendag van Mozambique en dat hebben we met alle vrouwen uit het team gevierd. Wat doe je dan? Je koopt allemaal dezelfde doek (capulana) en trekt die aan. Lekker eten (wat we zelf mee hadden gebracht), een bemoedigend woord en… dansen!! Heel leuk EN goed voor de conditie. Foto van een deel van ons team.

Tja… zo gaat het met ons… hoe gaat het met jullie? Dank voor de enorme zegen die jullie voor ons zijn! Blessings!

Zoals we indertijd al op Judah zijn geboortekaartje hadden gezet: “Met zijn drieën is het nóg leuker!

Het is heerlijk om weer samen te zijn! Frank en ik kwamen op donderdag aan in Blantyre, Malawi. Daar hadden we 3 dagen bijeenkomsten met leiders van de verschillende YWAM basissen uit de regio en daar werden wij ingezegend als oudsten van de regio. SCA: South Central Afrika: Mozambique, Malawi, Angola, Zimbabwe en Zambia. Er waren velen uit Mozambique gekomen en de meesten van hen zijn niet alleen maar onze collega’s, maar ook onze vrienden. Het was heel goed om hen weer te zien. Wij mochten meteen aan de slag als vertalers van Engels naar Portugees (en omgekeerd). En omdat de oudste uit Angola vertraagd was (het kostte hem 5 dagen met de auto om te komen!) en een andere oudste verhinderd was (visum / stempel problemen), mochten wij ook meteen lesgeven en dagleiders zijn. Dank aan God die ons voldoende energie gaf! Het is ook gelukt om weer dozenvol medicijnen te kopen in Malawi. Daar is het namelijk veel goedkoper en er is ook een dramatisch tekort aan medicijnen in Mozambique.

Onze vrienden stonden ons al op te wachten!! – SCA bijeenkomst

Maandag reden we met onze eigen auto naar Lichinga, Mozambique: naar huis, waar we vreugdevol ontvangen werden door onze vrienden op de basis. EN waar we Judah na 3 maanden eindelijk weer zagen. Tjonge, wat hebben we elkaar gemist en wat gaan we van elkaar genieten de komende maand.

Vandaag naar migratie, met nòg meer goed nieuws. Judah en ik hebben onze DIRE Permanente ontvangen; onze verblijfsvergunning voor de komende 5 jaren. Frank is het gelukt om zijn verblijfsvergunning weer voor 1 jaar te verlengen en we gaan moedig door met documenten aanleveren totdat hij ook zijn DIRE Permanente zal ontvangen.

Dank voor alle gebeden voor ons en jullie meeleven. Wij hebben echt een goede tijd in NL gehad en zijn tegelijkertijd enorm dankbaar dat we weer zijn waar we horen en waar God ons geroepen heeft.

Liefs! FSJ