Sandra Obdam

Berichten met de meeste reacties

  1. Judah 4! — 128 reacties
  2. Frank is thuis!!! — 59 reacties
  3. Gelukkig nieuwjaar uit Wenen! — 41 reacties
  4. doe mee met de container — 39 reacties
  5. wel en niet genieten… — 38 reacties

Author's posts

Efraim en Diná!

Op een mooie dag in maart komt Anastacia naar onze kliniek-aan-huis met haar zieke zoontje Frederico. Zijn lijfje voelt warm aan, hij hoest veel, heeft pijn in zijn hoofd en dat alles is de avond daarvoor begonnen. Wij geven de 3- jarige paracetamol en maken onze ‘home-made’ hoestsiroop van honing en citroen; zeer gewaardeerd door velen. Frederico heeft een tweeling zusje, Eufrasia en nog 2 oudere zussen. Het consult eindigt met gebed, zoals alle consulten in onze kliniek.

Als we bijna willen afronden, vertelt moeder dat zij zwanger is en zich wat zwak voelt. We meten haar bloed en ze heeft bloedarmoede (zoals bijna alle zwangeren hier). Wij geven haar ijzertabletten, maar hebben niet veel tijd om haar verder te onderzoeken want het is druk die dag.

Een maand na de eerste ontmoeting komt de zwangere moeder met 4 kinderen weer langs; haar buik wordt heel warm. Dat is hier een manier om te zeggen dat ze buikpijn heeft. Maar ze voelt zich in ieder geval wel sterker. Wij geven haar nog meer ijzertabletten en dit keer onderzoeken we haar buik en luisteren naar het hartje van de baby – groeit goed en klopt gezellig. Moeders zal het ons laten weten als ze bevallen is, want dat kan niet heel lang meer duren.

Vorige week kwam ze ons weer opzoeken met… TWEE baby’s!!! Iedereen verbaasd en blij; niemand wist dat ze wéér zwanger was van een tweeling; ook ik had het gemist. Maar vreugde alom en de vraag of mijn Mozambikaanse collega Eugênia en ik de namen willen geven. Dat is uiteraard een hele eer en we leggen uit dat we daar graag eerst voor willen bidden. Daar namen we het weekend de tijd voor. Ik kreeg een meisjesnaam in mijn gedachten; de dochter van Jacob in de bijbel en Eugênia een jongensnaam; de zoon van Jozef, zoon van Jacob in de bijbel. Vandaag wilden we moeder en kinderen thuis bezoeken om de namen te vertellen. Maar toen we belden om te horen in welk hutje in een grote woonwijk achter ons zij precies woont, horen we dat ze al naar de machamba is gegaan: haar veld waar ze mais en bonen heeft verbouwd. Het eten in huis was op, dus gingen ze daar maar naar toe met de hele familie inclusief 2 ukke pukke baby’s: de oogst binnenhalen. Dus de namen over de telefoon doorgegeven en als ze weer terug in Lichinga zijn zullen we ze op gaan zoeken. Welkom op de wereld: Efraim en Diná!

Met dank aan mw Coby Noordeloos die deze leuke inktvisjes gemaakt heeft – die delen we nu uit aan alle pasgeboren babytjes. De moeders vinden het prachtig!!

PS: het jongetje heeft het roze mutsje op – zou je dat ooit in Nederland zien???!!

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.franksandra.nl/2016/06/07/efraim-en-dina/

pizza night!

Gister lekker zelf pizza gemaakt met hulp van ons kokkie Judah en filmpje gekeken: family-pizza-night! Goed idee voor de vrijdag avond na een week vol vergaderingen en klussen. We hebben vandaag een timmerman, een loodgieter en onze guard rondom ons huis aan het werk (wat vrije zaterdag????) en hopelijk zeer binnenkort foto’s van een kliniek met stromend water, een trap voor naar de kelder en nog een kast in de nieuwe logeerkamer.

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.franksandra.nl/2016/05/28/pizza-night/

kliniek-aan-huis geopend!

Sinds een maand is onze kliniek-aan-huis open op de dinsdag- en donderdag middag! Eugênia, mijn Mozambikaanse collega die op het centrum woont, is al jaren ontzettend geïnteresseerd in medisch werk en ik heb haar gevraagd om mij te komen helpen, terwijl ik haar train. Ik ben heel blij met haar. Uiteraard gaat alles op de Mozambikaanse manier: zij neemt haar eigen 1- jarige zoontje op haar rug mee. Regelmatig komt Judah ook even met hem spelen.

Er kwamen weer veel mensen vandaag en er zijn dus ook net zo veel bijzondere verhalen. Er kwam o.a. een moeder met een dochtertje van 1 jaar en 3 maanden die 4,8 kilo woog…. een heel alert kindje maar uiteraard vreselijk ondervoed en met onwijze bloedarmoede (3,9 mmol/l voor de kenners). Wij hebben haar meteen aan de ijzerdrank gezet met multivitamine. Haar oogjes waren compleet geïnfecteerd, maar gelukkig geeft mama de borst en helpt borstmelk ontzettend goed om deze infectie te lijf te gaan! Er zijn vele stappen te nemen en we zullen haar de komende weken (hopelijk!) terug zien, maar 1 van de belangrijkste stappen van vandaag was wel dat we haar hebben uitgelegd dat 3(!) amuletten rond haar nekje haar groei alleen maar kunnen remmen. Ámido hielp met vertalen en deze dame wilde uiteraard graag dat haar baby vooruit zou gaan en daarom was ze ook heel snel met het zeggen dat de amuletten inderdaad moeten verdwijnen. We hebben ze ter plekke doorgeknipt en voor bescherming in de naam van Jezus voor dit mooie meisje gebeden.

Ámido kreeg ‘de smaak te pakken’ en begon ook aan anderen uit te leggen hoe de macht van amuletten je gezondheid letterlijk kan schaden en zo besloot nog een moeder bij haar kindje het amulet door te knippen en besloot een jonge man ook te breken met deze machten. Dit is natuurlijk geen 1-malige actie; deze mensen hebben onderwijs nodig over hoe ze nu verder onder de bescherming van Jezus kunnen leven en velen zijn heel erg geïnteresseerd om meer van de God die leven geeft te leren. Hij zoekt deze mensen weer op in hun eigen huis, onderwijst ze en bidt voor ze!

Binnenkort gaan we weer met onze voedselactie beginnen en kopen we bonen en pinda’s zodat de moeders dat samen met de mais kunnen malen tot een meel wat een hele voedzame pap maakt. De moeders moeten zelf met hun eigen mais komen en wij schenken dan de bonen en de pinda’s (die op dit moment ontzettend duur zijn; niet te betalen voor velen – er is weer eens echte honger hier, deze maanden voor de oogst!). Als de kinderen deze pap eten, krijgen ze meteen de helft van de benodigde eiwitten en vetten voor die dag binnen en over het algemeen zie je kinderen hier heerlijk op groeien. We hopen dat ook het dochtertje van deze moeder hier heel snel baat bij zal hebben.

Dit vind ik de mooiste uitdaging in het werk wat we doen in de kliniek: kinderen met bloedarmoede/ ondervoede kinderen opsporen en hen begeleiden.

 

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.franksandra.nl/2016/03/31/kliniek-aan-huis-geopend/

in memoriam: anganga

Donderdag, in de vroege ochtend is ‘onze anganga’ overleden.
‘Anganga’ is het Yao woord voor ‘oma’; zij was de oudste persoon van het dorpje waarachter wij ons huis gebouwd hebben; zij was degene die ons ons land geschonken heeft. Het was altijd een plezier om haar op te zoeken. Vaak zat ze achter haar kolen stoof, omringd door kinderen, klein- en achter kleinkinderen. Ook al spreek ik praktisch geen Yao en zij praktisch geen Portugees, toch konden we elkaar wonderwel verstaan en konden we vaak samen lachen. We hadden haar een luisterbijbel in het Yao gegeven en, terwijl zij de laatste maanden alleen nog maar op bed lag, luisterde zij daarnaar zo vaak zij kon; deze woorden vonden weerklank in haar hart. Wij vertrouwen erop dat zij Gods uitnodiging om bij Hem te wonen, aangenomen heeft.
Een prachtige vrouw, wij gaan haar missen. Gister hebben we haar begraven.

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.franksandra.nl/2016/03/19/in-memoriam-anganga/

Lekker zondagje

Vandaag een lekker relaxed dagje. Gister (zaterdag!!) hadden we een vergadering van 9:00 tot 19:00 (!!) dus vandaag maar even rustig aan. Gelukkig was de vergadering wel in ons huis, waren de kids heerlijk samen aan het spelen en hadden we tussendoor een BBQ die Frank compleet had verzorgd, dus het was wel een gezellige dag. Maar we waren gister zó moe dat we allemaal al om 20:30 op bed lagen. Vanmorgen was Frank om 6:00 op (maar dat is zijn gewone tijd) en ik was zowaar ook om 7:00 mijn bed uit. Het is onze traditie om elke zondag pannenkoeken te eten als ontbijt, dus dat hebben we ook vandaag gedaan. Grote dank aan Tom en Liesbeth Scholten, want zij sturen ons regelmatig een lief pakketje met allemaal lekkere dingen, o.a. stroop en zelfs overheerlijke Nlse kaas en dat maakt de pannenkoeken helemáál lekker! Verder filmpjes gekeken, spelletjes gedaan en wat kasten in elkaar geknutseld, want we zijn nog steeds bezig om de spullen die allemaal zo gul gedoneerd zijn in de containers, uit te zoeken en de beste bestemming te geven.
Tussen de middag zijn we gezellig uit eten geweest. Frank en Judah bestelden pizza, ik een hamburger. We hadden een spelletje meegenomen, want we weten dat het wachten hier lang kan duren. En jawel, een klein uur later kwamen ze aan met 2 pizza’s (waarvan de bodem niet gaar was) en een hamburger met koude patatjes (want die had al een tijdje op de counter gestaan). De hamburger was keihard en niet echt lekker, dus ik heb maar de helft gegeten (de rest thuis aan de honden gegeven…); tja…. het lijkt erop dat we echt weer in Mozambique zijn aanbeland, haha!

 

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.franksandra.nl/2016/03/13/lekker-zondagje/

zomervakantie

Hallo lieve mensen,

Hier is het zomer en…. daar hoor zomervakantie bij! Wij zijn op vakantie geweest in Zuid Afrika (en daarna nog een weekje in Malawi ‘vastgezeten’ ivm autoproblemen…) en we hebben een heerlijke tijd gehad. Uitgerust en vol nieuwe energie en nieuwe ideeën zijn we 1,5 week geleden terug gekomen in ons huis met prachtige- bijna-klare- aanbouw. Binnenkort posten we weer een filmpje over hoe het er nu uit ziet, voor nu nog even wat foto’s van vóórdat we weggingen en natuurlijk wat ‘vakantiekiekjes’. Tot gauw weer, FSJ!

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.franksandra.nl/2016/03/09/zomervakantie/

update aanbouw…. video!

Super dankbaar voor 3.693 euro op de teller; wij gaan door met bouwen zodat we zeer binnenkort geen consulten op de stoep meer hoeven te doen. Ook al is ons hele huis een bouwput…. we zien licht aan het einde van de tunnel en het wordt prachtig! Dank aan iedereen die gegeven heeft; jullie zijn fantastisch!

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.franksandra.nl/2015/12/03/update-aanbouw-video/

festa de bananas!

Oftewel: vandaag hadden we een bananenfeestje. Toen Paul, Els en Stephan net aankwamen, begon er één banaan van een hele tros een beetje geel te worden en dus klaar om van de boom af te halen. De afzonderlijke kammen bananen houden we een tijdje in een gesloten zak in de container om te laten rijpen. Vandaag was de dag dat de eersten rijp werden en dus tijd om uit te delen! Judah stapt op zijn fietsje en roept alle kinderen uit het dorp vóór ons huis die er waren – op de foto zie je hem vóór de kliniek: die is nu zelfs al gepleisterd!!! Daarna geven Stephan (die nog ruim 2 weken blijft) en Judah iedereen een banaan. Judah haalt nog even 2 bananen uit de zakken van zijn vriendje die blijkbaar vond dat hij er 3 had verdiend. Nog wat uitgedeeld aan de buurvrouw en aan onze werkers en een voorraadje in de koelkast, zodat Frank ze straks ook kan proeven. Ook op zo’n eenvoudige manier als deze proberen we een zegen te zijn voor de buurt!

 
Helaas dat Paul en Els te vroeg weggingen om ze te kunnen proeven – vanmorgen heeft Frank hen naar Malawi gebracht… wat zijn ze een ontzettende zegen geweest en wat gaan we ze weer missen… dank lieve schatten dat jullie ons weer opgezocht hebben!

Lees ook de blog die Paul tijdens zijn verblijf heeft bijgehouden:

http://lichinga2015.blogspot.com

 

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.franksandra.nl/2015/11/27/festa-de-bananas/

kliniek op de stoep

De onderzoeksbank die altijd op Judah zijn kamer stond, past daar niet meer; een deel van zijn kamer is nu namelijk de gang geworden waardoor we straks de nieuwe kamers aan de achterkant van ons huis kunnen bereiken. De onderzoeksbank staat nu geparkeerd in de woonkamer en ik kan tijdelijk dus geen zwangeren/ zieken onderzoeken. Toch blijven de mensen natuurlijk komen, dus doen we het maar zo goed als het kan op de stoep; de veranda voor ons huis. Zo kwam een paar dagen geleden de buurvrouw die misschien zwanger is (“kom over een maandje maar terug; dan weten we meer en kan ik je ook beter onderzoeken”), maar ik kan in ieder geval de wond op het gezicht van haar dochtertje behandelen.
Vandaag kwam er een jonge dame met haar 1-week-oude baby; het kleine meisje zat onder de bultjes net zoals op de foto die je hier ziet (andere baby, maar met hetzelfde probleem). Ik kon de moeder bemoedigen dat, hoe erg het er nu ook uit ziet, dat het snel op zal drogen. Toen vertelde ze mij dat niemand haar dochter een naam wilde geven vanwege de bultjes/ niemand had oog voor haar baby. Ik wees haar op hoe mooi de oogjes en het neusje en hoe fijn de vingertjes van haar baby zijn: die bultjes gaan snel weer weg, maar deze mooie eigenschappen blijven! Ze vroeg of ìk haar dan een naam wilde geven? Wow… nou, als niemand deze baby belangrijk genoeg vindt om een naam aan te geven… wij wel! Samen met Ámido besluiten we de baby Isabel te noemen.
Je bent welkom op deze wereld, Isabel!

Ook al gaat de bouw hard en zijn we super dankbaar voor wat allemaal al gegeven is; we hebben nog niet genoeg fondsen om de onderzoekskamer, de gastenkamer en het klaslokaal af te maken; er is nog ruim 3.600 euro nodig. Help jij mee bouwen?

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.franksandra.nl/2015/11/19/kliniek-op-de-stoep/

ode aan mijn moeder

De eerste bouwploeg is ondertussen al in NL aangekomen en de tweede bouwploeg alweer onderweg naar Mozambique. Maar na vele bouwverhalen over hoe enorm hard de mannen allemaal gewerkt hebben, is het nu tijd voor een post over mijn moeder.
Zij heeft mij namelijk onwijs geholpen om het huishouden hier voor 7 hongerigen te runnen. Hoe vaak zij wel niet heerlijk gekookt heeft (en al die kleine rotpiepertjes geschild heeft – groter konden we hier niet krijgen), ook haar gehaktballen waren favoriet en de tafel was altijd gedekt; heel vaak buiten, op het laatst vaker binnen. Altijd stond ze klaar om de was op te hangen en te vouwen, dagelijks ging de bezem door mijn huis, nooit stond er een vuile vaat op het aanrecht. Judah vroeg me gister al: ‘wie gaat nu de afwas doen?’. Want ja, mama deed het wel weer, zodat ik mij op andere dingen kon richten. Ook nam ze een deel van de thuisscholing voor Judah over: ‘oma-school’ noemden we dat en Judah (en gelukkig oma ook!) vond het prachtig! ‘Wat kan oma goed rekenen hè?!’ – ja èn puzzels maken èn spelletjes doen èn verhaaltjes voorlezen…
Mama, ik ben heel blij dat u mee bent gekomen en ik mis u nu al…
Ik houd van u,
Sandra!

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.franksandra.nl/2015/11/11/ode-aan-mijn-moeder/