Afgelopen zondag ben ik met Judah in de minibus gestapt, op naar huis! Om 5 uur ‘s ochtends waren we op de verzamelplek van de minibussen en er stond er al meteen één klaar om naar Lichinga te rijden. Er was nog net een plekje bij de deur dus ik was blij dat ik zo kon instappen en hup wegrijden! Er zaten 19 volwassenen, 2 baby’s en 2 kinderen in de minibus; Judah zat bij mij op schoot. Na 15 minuten kreeg ik al kramp in mijn voet, maar die kon ik na wat gewurm een beetje verplaatsen. Ik had ook geen ruggensteun, dus na een paar uur rechtop gezeten te hebben, probeerde ik maar tegen het raam te leunen. Totdat ik een paar uur later een zere schouder kreeg en na nog een paar uur wist ik echt niet meer hoe ik moest zitten. Judah vroeg constant: ‘mama, wat kan ik doen???’ Ja, goede vraag! En dan probeerde ik hem maar af te leiden door hem op iets te wijzen wat we buiten zagen. ‘Kijk eens, een mevrouw met een emmer op haar hoofd. Wat zou daar in zitten?’ of ‘hoeveel geiten kun je tellen op de weg?’ of ‘zie je de plassen met water?’ en Judah telkens: ‘waarom?’ (favoriete vraag!). Gelukkig had papa 2 lolly’s voor hem gekocht, dus daarmee was hij ook 2x een uur zoet. En we hadden een liedje bedacht die we constant zongen:
Ei, ei, ei, we zijn zo blij
ei, ei, ei, ben jij ook blij?
Ei, ei, ei, we zijn zo blij
want we gaan naar Lichinga!
Na vele uren begon dit liedje te veranderen in:
Au, au, au, we zijn zo blauw,
au, au, au, ben jij ook blauw?
Au, au, au, we zijn zo blauw
want we gaan naar Lichinga!
En vooral het laatste coupletje vond Judah gelukkig helemaal geweldig.
Maar op het laatst, toen ik weer de vraag kreeg: ‘wat kan ik doen?’, zei ik dat ik het ook echt niet meer wist (ik had ondertussen overal kramp en wist na 10 uur met Judah op schoot ook echt niet meer hoe ik het nog ooit langer vol zou houden!) en dat we maar moesten lijden totdat we in Lichinga waren. Acuut barst Judah in tranen uit; dat antwoord kon hij niet hebben, als mama het ook niet meer wist ging het vast niet goed? Maar gelukkig bemoedigden onze medereizigers ons dat we er nu echt bijna waren en na 11 uur reizen kwamen we veilig in Lichinga aan.
Ondertussen zijn we dus alweer bijna een week in Lichinga en zijn we lekker veel mensen aan het bezoeken, kinderen aan het testen op bloedarmoede, is Judah weer 3 ochtenden naar school geweest, helpen we een oud- DTS student om te leren lezen, hebben we een tros bananen van de boom gehaald, schrijven we brieven voor verblijfsvergunningen van collega’s, klauteren we in bomen, enz. enz.
Maar… Frank zit helaas nog steeds in Cuamba. Ze hebben gelukkig wel al het onderdeel van de versnellingsbak gevonden die vervangen moest worden en die past heel goed, alleen toch niet helemaal (de woorden van de monteur daar). Vandaag zou het klaar zijn, maar nu wordt het toch morgen (?). Het is niet leuk meer voor Frank om daar alleen te zijn en hij heeft niks anders te doen dan 3x per dag naar de garage te lopen en te controleren of ze wat doen aan de auto. Ze zijn druk bezig, maar het schiet gewoon niet echt op. Dus we wachten het weekend maar weer af en als we geluk hebben (op z’n vroegst) zou het kunnen zijn dat Frank zondag met auto terug naar Lichinga gaat rijden (hij kan dan nog steeds niet in 4-wheel-drive, maar dat proberen we hier dan wel weer te fiksen).
Dus nee, de trip is nog niet afgelopen, maar het duurt hopelijk niet lang meer.
Liefs, Sandra en Judah!
1 reactie
Heb je je man inmiddels weer kunnen omarmen???