En hoe gaat het met de Obdammetjes? Nou, zoals altijd hebben we weer een heleboel beleefd. Eens kijken of we dat allemaal in deze weblog update kwijt kunnen. Als eerste: iedereen is weer kerngezond aan deze kant van de aardbol. Een heleboel mensen hebben maagproblemen gehad en wij zijn al zo geintegreerd dat we dan gewoon meedoen. Veel van die problemen komen door het slechte water. Op dit moment is het het einde van het regenseizoen en staan er veel waterputten droog. Ook als je in de stad woont en aangesloten bent op de waterleiding zijn er nu veel dagen dat er geen of weinig water is. Orlando heeft twee putten en heeft de zaak redelijk onder controle dus we kunnen gewoon douchen en de wc doorspoelen; halleluja!……..
De afgelopen week zijn we veel in de weer geweest met allerlei lokale instanties om papieren te regelen. De belangrijkste hiervan is onze DIRE (documento de identificacao e residencia para estrangeiros). Dat is een werk/verblijfsvergunning. Misschien hebben jullie wel gehoord wat voor een enorme stunts we hebben moeten uithalen om de juiste stempels en handtekeningen uit Den Haag en Brussel te verkrijgen. Dat hadden we allemaal hier nodig om deze vergunning te krijgen. Nou ging het al niet helemaal soepel in Europa maar in Afrika kunnen ze dat natuurlijk nog veel leuker maken. Hier is bureaucratie nog veel interessanter door de factor corruptie. Ik ben in totaal 8x bij het bureau voor religieuze zaken geweest en 6x keer bij migratie. Elke keer krijg je dan te horen dat het moeilijk is, dat er nog iets mist of dat diegene die moet tekenen er niet is dus kom morgen maar weer terug. Notabene bij religieuze zaken probeerden ze ons nog 1000 meticais afhandig te maken (30 euro). Die zouden we moeten betalen omdat het om een initiele verblijfsvergunning ging. Dus je betaald want je wil de zaken afgehandeld zien maar bij navraag bleek dat helemaal nergens op te slaan. Dus wij weer terug om ons geld terug te eisen. Nou dan begint het gedraai met halve waarheden en niet willen en niet kunnen etc etc. Uiteindelijk gaf de boosdoener toe dat hij een fout had gemaakt maar hij wilde het geld niet teruggeven (het was al deels uitgegeven natuurlijk). Nog meer draaien totdat de chef erbij kwam en hem te verstaan gaf dat hij moest ophouden en het zelf moest rechtzetten. Oftewel we mochten de volgende dag terugkomen want dat geld had hij natuurlijk niet bij zich. De dag erop was het eindelijk geregeld maar twee dagen later probeerden ze het hele spel opnieuw bij een collega-zendeling. Maar goed de eindconclusie is dat we nu onze DIRE hebben en dat we gezien hebben hoe nodig het is dat er een verandering komt in het denken hier in alle lagen van de maatschappij.
De vorige zondag zijn Sandra en ik naar de kerk bij de grote markt geweest van pastor Jaceinto. Daar haalden ze de gebruikelijke afrikaanse truc met me uit door me direct te vragen of ik dezelfde dienst de preek kon doen. Natuurlijk kan dat! Een voorrecht om Gods woord te mogen preken en gaaf dat ons plan om veel kerken te dienen met gezond onderwijs al zo snel van start gaat. Afgelopen zondag waren we in een kleine baptistenkerk van pastor Eugenio die we net hadden leren kennen. Over twee weken zal ik ook daar spreken. We merken dat we er al helemaal inkomen. Sandra heeft de verantwoording over de communicatie van het kantoor op zich genomen en ik ben me aan het inwerken in de financien. De communicatie was nul dus Sandra is eerst de oude mails aan het wegwerken, we hebben een nieuw emailadres voor het kantoor aangemaakt en we zorgen dat het kantoor weer echt gaat draaien zoals het hoort. Ik ben de laatste dagen met Tomé onderweg om te zorgen dat ik aan het einde van het jaar de financien over kan nemen. De bureaucratie die je hier bij banken tegenkomt is in eerste instantie lachwekkend maar als je even later beseft dat je een dag in de week kwijt ben met simpel wachten en dringen bij de bank dan wordt het ineens stukken minder leuk. Niets is geautomatiseerd dus de plaatselijke rekeningen kun je niet met internet of een flappentap organiseren: gewoon het gebouw in, je ellebogen gebruiken (het concept van een rij vormen is hier al jaren geleden verworpen, het is immers veel knusser om met ze twaalven voor het raampje te staan dan alleen!) en dan hopen dat je voor het eten thuis bent.
Als laatste spannende nieuwtje voor vandaag nog even iets over onze bouwgrond. We zijn met de geschreven belofte voor land van Victor en Lori naar de oude oma geweest en hebben opnieuw bevestigd dat we graag willen komen wonen op het stuk land achter haar. We hebben gevraagd of we alvast mochten beginnen met het graven van een put (als je in deze periode water in je put hebt, heb je dat de rest van het jaar). Ze was blij ons te zien en we mochten beginnen met het maken van een put. Vanochtend zijn we met een werker en Orlando er weer heen geweest om te laten zien waar de put moet komen. Ter plekke werd er zwaar onderhandeld met de werker over de prijs. Hij begon met 5800 en we zijn geeindigd op 4200 mts (125 euro). Dan komen er nog eens 200 euro bij voor cement, stenen en zand en dan heb je een put op je landgoed! Als het meezit is hij volgende week klaar, op tijd voor het regenseizoen. Dat was het voor nu. Veel liefs uit Lichinga en we missen jullie.
Frank en Sandra
