bringing LIFE!

Vorige week donderdag draaide ik weer met Eugênia de kliniek bij ons aan huis. Zij heeft het al de maanden dat wij in Nederland waren uitstekend gedaan, maar kan uiteraard wel wat nieuwe aanmoediging gebruiken. We werden gebeld door een voormalige DTS student: zijn vrouw, Glória ligt in het ziekenhuis om te bevallen, maar het lijkt maar langzaam te gaan. Ik begeleid haar al vanaf vóór het begin van deze zwangerschap maar had haar nu natuurlijk al bijna 5 maanden niet gezien. Anderen hadden gezegd dat haar buik te klein was en nu duurt de bevalling ook nog zo lang… ik ga naar het ziekenhuis om in ieder geval de hartslag van de baby te horen en te kijken of ik kan helpen. Ik kan in ieder geval voor haar bidden en haar moed inspreken! Als ik bij het ziekenhuis aankom, vertelt haar man (die al die tijd buiten aan het wachten is) dat de baby al geboren is!!! Ik ga snel naar binnen om te kijken en er is inderdaad een prachtig, stevig jongetje geboren. Helemaal niet te klein – God is goed!

Vervolgens weer naar huis, zodat ik Eugênia nog een beetje kan helpen. Het wordt al donker en we gaan het niet redden om iedereen die gekomen is voor de kliniek vandaag te zien. Een buurvrouw smeekt of we in ieder geval haar zieke kleinkind willen zien. Wij kennen haar kleinkind, Elias wel, want deze kleine man (bijna 2 jaar) heeft al een broertje en een zusje in ons voedselprogramma zitten; zij hadden ontzettende bloedarmoede. Als we Elias prikken, schrikken we: hij heeft echt bijna geen hemoglobine meer in zijn bloed; hij ademt er zelfs moeilijk van: 1,7 mmol/liter. We stappen weer in de auto om naar het ziekenhuis te gaan want dit gaat hij niet overleven met alleen ijzerdrank.

In de auto bereid ik oma voor dat zij straks bloed mag gaan geven. Het is stil… In het ziekenhuis prikken ze Elias opnieuw. Hij heeft inderdaad vreselijke bloedarmoede en daarbovenop ook nog eens malaria. Wie gaat er bloed geven? Beide oma’s zijn mee, maar beide oma’s weigeren bloed te geven. De vader van het kind is niet eens meegegaan; hij wil niks met het ziekenhuis te maken hebben en al zeker geen bloed geven. Onze guard, Ámido is ook mee; hij is de oom van Elias en hij gaat zijn bloed doneren. Ik bid dat deze daad van hem tot een getuigenis voor de hele familie zal zijn. Elias en zijn moeder blijven een kleine week in het ziekenhuis. Gister kwam ze even langs en Elias ziet er een stuk beter bij. Een leven is gered…. building people, bringing LIFE!

De dag na deze donderdag is ook weer een volle dag. Ik school Judah in de morgen, de hele middag vergaderen en daarna…. pizzanight!!! We zitten net lekker met onze pizza op schoot als er hard op de deur wordt geklopt. Ik ga naar buiten en er ligt een dame op de veranda te bevallen; het hoofdje van de baby is al geboren!! Ik ken haar, want zij komt ook al van vóórdat ze zwanger was bij ons in de kliniek. Zij heeft al 3 babies op verschrikkelijke manieren verloren en deze baby lijkt ook klein en te vroeg geboren te worden. Zonder handschoenen, niks, help ik de baby geboren te worden. De baby kreunt een beetje, maar huilt niet goed door. Flink stimuleren, proberen warm te houden (het is gelukkig een warme nacht), maar echt goed ademen doet het niet…. het hartje klopt tenminste. Ik wil de baby uitzuigen, maar heb niks om dit mee te doen en in het hele tumult kunnen we de sleutel van de kliniek niet eens vinden. Dan maar zo: mond op neus beademing; er moet zuurstof in deze baby!!! Na 3-4 keer, begint ze te huilen en gaat ze mooi bijkleuren. Ondertussen hebben we de sleutels van de kliniek gevonden, pak ik handschoenen om de placenta geboren te laten worden en gaan we zo met zijn allen ons huis binnen. Laurinda (zo heet de moeder) gaat vannacht met haar kleine baby bij ons in huis slapen. Binnen ontdekken we pas dat de baby een meisje is. Ze weegt 2,4 kg. De moeder van Laurinda blijft ook bij haar en dus bij ons in huis logeren. Frank is weer eens een uitstekende “kraamverzorgster” en geeft warme kruiken en lekker eten. Ik help Laurinda onder de douche en voordat we allemaal gaan slapen bid ik voor haar, zoals we ook altijd in de kliniek hebben gedaan.

De volgende dag gaan ze, na samen met ons een bord pap gegeten te hebben, weer naar huis. Van Ámido hoor ik dat hij Laurinda en haar man al een tijd aan het discipelen is. Een paar dagen later vertellen ze hem dat zij nu ook voor Jezus hebben gekozen!

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.franksandra.nl/2016/12/04/bringing-life/

8 reacties

Naar het reactie formulier

  1. Wat een geweldig nieuws allemaal! En wat mooi om telezen dat er nu dus twee kinderlevens gered zijn. .Ik bid jullie Gods kracht toe als de dagen zwaar zijn en het werk veel. Ik hoorde vandaag dat Heleen Rosevaere, zendelinge, zei± `You should not ask, is it woth it but is He worth it nd yes he is worthy.

  2. Lieve Sandra en Frank.
    Wat een mooie dingen gebeuren er toch. En zo zie je maar weer dat rustig eten niet altijd lukt, maar dat je er iets moois voor terug krijgt. En dat de baby’s in leven blijven. Allemaal cadeautjes van God. Gods zegen bij jullie werk.

    Liefs Ester

  3. Mooi om Gods geweldige liefde door jullie heen te zien stralen. Jullie weten waarom God jullie geroepen heeft naar Mozambique.
    Ik kreeg vorige week een nieuwsbrief van Eugenia. Doe haar de warme groeten !
    Blessings & shalom.
    Verbonden in gebed,
    Marleen (en Gerrit)

  4. Lieve Frank en Sandra,
    Ik zou zo weer bij jullie willen binnenstappen! Wat geweldig dat al deze dingen mogen gebeuren en dat jullie daarbij de handen en geest van God mogen zijn. Fantastisch dat Amido zijn neefje kon helpen en ook door zijn evangelisatie mensen bij Jezus mag brengen. Wonderen door werken!
    Dankbaar voor alles.Bid met jullie mee.Liefs en dikke knuffels, in het bijzonder voor Judah!
    Pa.

  5. Lieve schatten!!

    Hoe geweldig weer om te lezen. Wat doen jullie toch fantastisch werk!! Echt met zoveel liefde en toewijding.. echt weer een diepe buiging vol respect!!!

    Lieve knuffels van Annelies

  6. Lieve Sandra.Gewelig om zo een grote GOD te mogen dienen.Hem komt toe alle lof en glorje.
    Doe Elias de groeten van ons en zeg maar dat we dankbaaar zijn dat hij onze broeder.Hij is een getuige ook door deze daad van liefde.Wij wensen jullie veel wijshejd en liefde toe.Dikke knuffel van paj en mai en natuurlijk ook een knuffel voor Judah.Oma mist echt jou heerlijke knuffels.

  7. Wat bijzonder om te lezen zeg! En gaaf dat mensen voor Jezus kiezen en jullie tegelijkertijd jullie geloof zo ontzettend handen en voeten geven.

    Groetjes,
    Leoni

  8. Lieve Sandra,
    Zooooo he, wat weer een gebeurtenissen! Je weet in ieder geval wel weer dat je thuis bent.
    En goed om te lezen dat ze ook voor de Here Jezus hebben gekozen.
    Fijn ook dat het goed gaat met het Elias. Wat is dat toch dat ze geen bloed willen geven voor eigen vlees en bloed. Ik weet dat ze er misschien bang voor zijn, maar als je daarmee het leven van je kind/kleinkind kan redden?
    Goed dat oom Âmido dan wel bloed heeft willen geven.
    Ook een mooi bericht dat het kindje en Gloria het goed doen. Wat toch fijn dat je zoveel voor deze mensen kan en wil betekenen. En ook voor ze kan bidden en vertellen dat God zo goed is voor iedereen!
    Prachtig bericht!!!
    Liefs Tante Gerda

Laat een reactie achter op Annelies Reactie annuleren

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.