Boukje helpt verhuizen

geschreven door Boukje Walstra – de moeder van Sandra

Wij hebben begrepen dat het nogal regent in Nederland. Je zou denken die vakantiegangers Piet en Boukje komen straks bruinverbrand en uitgerust weer thuis. Nou niets is minder waar: het lijkt hier soms nog steeds regenseizoen en we denken erover om bij thuiskomst even een paar dagen rust te nemen, HOEZO????
Wij zijn enorm actief geweest en Piet heeft heel veel kunnen betekenen voor Frank en Sandra, maar zeker ook voor het trainingscentrum. Lassen,timmeren, graven, goochelen, alarminstallatie aansluiten, brandkast onzichtbaar inbouwen. Als zijn vrouw heb ik enorme waardering voor Piet gekregen; de energie die het allemaal heeft gekost; geweldig dat hij die heeft! Maar wat heb ik dan allemaal gedaan? Afwassen, piepers schillen, oppassen, de was op hangen, verven, kasten opruimen, kletsen bijpraten als moeder, w.c.’s schoonmaken en als klap op de vuurpijl, jawel, bij een heuse verhuizing geholpen. Wat ben ik blij dat ik dit heb mogen meemaken, je kijkt je ogen uit. Wij Nederlanders hebben een verhuiswagen nodig of zelfs een container om van het ene huis naar het andere te verhuizen, maar hier ging het allemaal achter in de witte truck (single cap) van Frank en Sandra. Collega’s moesten van het trainingscentrum naar een ander huis verhuizen om ruimte te maken voor de studenten van de DTS (Discipelschaps Trainings School) die volgende maand van start gaat. Gister, na een lange tijd van regen moesten we maar onze regenkleren aantrekken en rijden maar. Daar aangekomen bleek de vrouw des huizes rustig haar schamele bezittingen in kranten te wikkelen. Alleen een paar koffers stonden klaar, het matras moesten we inpakken in plastic en zo de truck indragen. Twee ”tafeltjes”, een paar boeken, drie puzzeltjes en een paar verhuisdozen met wat pannen en kleren en vertrekken maar. De verhuisdozen waren zelfs nog van Frank en Sandra.
Sandra achter het stuur, de zwangere dame ernaast, Judah en jawel moeders moest er ook nog bij. De wegen waren voor onze begrippen onbegaanbaar; de kuilen die er altijd al zijn zitten nu vol met water, zijn glibberig en voor mij……. doodeng, maar voor Sandra normaal – dit hoort erbij. Op naar hun nieuwe huis. Ik had al veel bewondering voor onze kinderen, maar als je deze dingen mag meemaken dan krijg je nog meer waardering voor ze. Worden zij voor deze dingen betaald? Nee, niets is minder waar het is….. liefde, de liefde van de Heer voor de bevolking hier. Daar kan ik nog veel van leren.