crazy day

Vorige week hadden we een week van teambuilding met ons mooie, gevarieerde team van Jeugd met een Opdracht. Er was een koppel van in de 70 jaar uit Amerika speciaal naar ons toe gekomen om ons onderwijs te geven over visie schrijven, daaruit doelen maken, strategieën en hoe je dat allemaal doet en vervolgens vooral ook uitvoert in een grote groep. Hun dochter was ook mee gekomen, speciaal voor onze kinderen, zodat de moeders ook in het klaslokaal konden zitten. Wat een zegen om deel uit te maken van een grotere organisatie!
Ik heb meegeholpen met het inkopen van het eten en een Mozambikaanse kok aangestuurd, zodat we elke middag samen konden eten. Hier eet iedereen zowel ‘s middags als ‘s avonds een warme maaltijd. Voor ons lekker makkelijk: ‘s middags met de grote pot mee eten en ‘s avonds aten we gewoon een broodje.
Helaas lag Frank de helft van de week ziek op bed met flinke malaria. Zijn weerstand is echt beneden pijl, maar gelukkig begint hij deze week weer lekker te herstellen en meer energie te krijgen.
Maar op één van de ochtenden, terwijl Frank op bed lag en ik in het klaslokaal was, kwam ineens onze guard (Rajabo) aan. Hij zit nog steeds thuis, te herstellen van het rechtzetten van zijn schouder, maar was nu dus hier. Ik stap uit de les en Rajabo vertelt mij hoe het dochtertje van zijn schoonzus is overleden. Het is Irena, het meisje wat ik samen met Aliene een heel aantal weken geleden bezocht had en medicijnen had gegeven tegen dysenterie. Het was eerst beter met haar gegaan, maar de afgelopen 2 maanden had ze in het ziekenhuis gelegen en was die morgen dus overleden. Wat een triestheid! Normaal brengt de ambulance van het ziekenhuis het lichaampje naar de familie thuis die het dan begraven kunnen, maar de ambulance is kapot. Zou ik haar van het mortuarium naar zijn huis willen rijden? Natuurlijk; dat gaan we doen.
Dus ik pak de witte auto (single cap) want ik verwacht een kistje en dat past alleen in die auto. Ook de andere werkers gaan mee als steun voor Rajabo en… om de auto aan te duwen, want de accu is zo zwak dat hij wél nog goed rijdt, maar niet goed meer start. Bij het mortuarium aangekomen is het daar vreselijk druk. Ik blijf in de auto zitten en houdt de motor draaiende (ik voel mij heel oneerbiedig, maar om hem daar nou aan te gaan duwen kan toch ook niet…). Ámido vertelt mij later dat er echt heel veel lichamen in het mortuarium lagen…. er overlijden hier echt veel te veel mensen…
Geen kistje, maar Rajabo komt naar buiten met het kindje in zijn armen. Daar helemaal overheen een capulana, de doek die vrouwen o.a. als rok en draagdoek voor hun baby’s dragen, en nu dus ook voor een overledene. Rajabo draagt zijn nichtje met eerbied. Ik kijk hem met één blik aan en krijg de tranen in mijn ogen. Heel langzaam rijd ik naar zijn huis, waar buren en weinige familieleden buiten wachten.
Ik ga naar binnen, waar de moeder, oma en ik denk nog een zus in de hut liggen op een matje op de grond. De moeder van Irene in het midden, alle vrouwen ingewikkeld in capulana’s. Er wordt hartverscheurend gehuild en ik huil mee. Buiten groet ik de andere vrouwen. Er wordt water gekookt om het lichaampje in de andere hut te kunnen wassen. Ook de moslimleider is er en hij zal straks de rest van de ceremonie leiden. Rajabo laat weten dat wij weer kunnen gaan. Hij is heel dankbaar dat we hem geholpen hebben. Nog vol ontzag van wat er eventjes in het afgelopen uur gebeurt is stappen wij weer in de auto (die we inderdaad weer moeten aanduwen) en ga ik weer terug naar het trainingscentrum. Lunch is voor mij bewaard, ik breng Frank lunch op bed. Judah is met de andere kinderen aan het spelen en heeft amper gemerkt dat ik weg was. Na de lunch stop ik Judah lekker in zijn bed voor zijn middagslaapje. Ik ga het klaslokaal weer in en helemaal aan het eind van de middag stap ik weer in de witte auto met de werkers. Dit keer gaan we betonblokken halen voor de verdere bouw van de watertoren op het trainingscentrum. Gekke dag…