Verdrietig bericht

Mariana, de vrouw van onze dagwerker Ámido, heeft begin deze maand een baby gekregen en deze baby is na 5 dagen overleden. Ik (Sandra) heb Mariana met weeen in onze auto naar het ziekenhuis gebracht (anders had ze eerst een uur moeten lopen…). Mariana was 8 maanden zwanger, maar de bevalling ging goed en de baby (een zoon) had een redelijke start. Mariana bleef met haar zoontje in het ziekenhuis, want de hij had nog extra zuurstof nodig om beter te kunnen ademen. Snel werd duidelijk dat hij ook antibiotica nodig had en Mariana gaf hem borstmelk via een sonde. Hoe zij dat moest geven aan haar zoontje werd haar in een paar seconden uitgelegd. Ik (Sandra) stond erbij en zag hoe zij met onhandige vingers (die amper in haar leven ook maar een potlood vastgehouden hebben) nu een spuitje moest bedienen. Ik heb het haar zelf met meer geduld beter uitgelegd. Toen ik een andere middag weer op bezoek kwam, was de baby van de zuurstof af, want die ochtend had de arts gezegd dat het beter ging. Maar toen ik de baby bekeek was het overduidelijk dat hij zeker nog wel zuurstof nodig had. Dus weer achter de verpleegkundige aan die netjes deed wat ik haar vroeg (maar dit dus niet zelf had gezien); ook weer opnieuw een sonde erin, want hij had niet de kracht om zelf goed aan de borst te drinken en tja; na 4-5 dagen heeft een baby toch echt wel wat voedsel nodig! De ochtend hierna is Ámido’s zoon overleden.

Er waren 2 verpleegkundigen op 73 zieke kindjes… De nacht voordat de baby overleed was er 1 verpleegkudige op 73 kinderen; de andere verpleegkundige had zelf een ziek kind in het ziekenhuis.
De zorg is hier onvoorstelbaar schrikbarend; dit kindje is echt onnodig overleden; in Nederland had het het bijna zonder twijfel overleefd. Mijn conclusie is dat de baby een longontsteking had, het personeel van de afdeling geeft geen conclusie. Dit alles is heel moeilijk om aan te zien, met daarbij de onverschilligheid van de verpleegkundigen; elke dag overlijden er wel een aantal kindjes… Ik heb Mariana weer naar huis gebracht met de auto en de volgende dag was de begravenis. Het was een Moslim begravenis, maar Frank en ik en ook anderen uit ons team mochten wel een aandeel hebben. Frank heeft bij de mannen Psalm 23 voorgelezen: de Heere is mijn herder en zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad want Gij zijt bij mij. Ik was bij de vrouwen (die niet meegaan naar de begraafplaats) en mocht uitspreken dat onze God nog steeds een God van het leven is. Ik heb temidden van de familie voor Mariana gebeden.
Aan de ene kant voel ik mij tekort schieten; dit had nooit mogen gebeuren! Maar aan de andere kant is het bijzonder te zien dat door deze gebeurtenis Ámido en Mariana juist dichter naar elkaar en naar God groeien. Ook de familie was dankbaar voor wat wij gedaan hebben en velen uit de familie willen meer weten over deze God die ons het leven geeft.
Zelfs in dit soort moeilijke omstandigheden leeft God door ons nog steeds de visie uit die Hij aan ons gegeven heeft:
‘Building people, bringing LIFE’