Terug uit Zimbabwe

Afgelopen dagen hebben we zo’n 3000 km gereden met een auto vol collega’s, koffers, broodjes gebakken eieren, Afrikaanse hitte, een hoop grappen, een hoop vermoeidheid en een handvol verse avonturen van Frank, Sandra en Judah! Wisten jullie bijvoorbeeld dat de gewapende mannetjes bij het terrein van Robert Mugabe niet vrolijk worden als je daar nietsvermoedend aankomt rijden?

Ons eerste reisdoel was echter Marromeu: een klein stadje in de delta van de Zambezi en eindstation van de beschaving. Ik (Frank) moest daar zijn om samen met onze teamleider Dinis de financien door te nemen met een collega. Het leuke was dat die collega Allison was, met wie we samen mee op de school in Engeland hebben gezeten. Dus na twee dagen reizen met ons gezin voorin en de Castelos (4 man sterk) en Cibele (Braziliaanse collega die een lift nodig had) achterin, kwamen we aan. Erg leuk om elkaar weer te zien en Judah was helemaal hoteldebotel van de hond en de twee poezen. Hij doet het hijgen van een hond na als we hem een plaatje laten zien en doet een soort mauw bij het zien van een poes. Als ik hem ’s morgens uit zijn bed haalde dan wees hij meteen naar de deur (hij wist dat de hond er voor zou liggen) en deed zijn honden-imitatie. Zodra hij een huisdier in het zicht kreeg ging hij er achteraan om te aaien. Het deert hem niet dat sommige honden twee of drie keer zo groot zijn: Judah gaat er achteraan om te aaien.

Wij hebben twee dagen een soort financiele audit gedaan van Jeugd met een Opdracht’s sponsor gelden uit Zwitserland. Dat ging gelukkig redelijk vlot zodat we nog tijd over hadden voor iets leukers :). We hebben de basis gezien die zij aan het opbouwen zijn en ik ben bij Jannie Kruizinga op bezoek geweest die een weeshuis runt in Marromeu. Na twee dagen zijn we in colonne verder gegaan. Een collega had een plek geregeld voor ons om te slapen in Chimoio (dicht tegen de grens aan met Zimbabwe). Daar hadden we het weekend om uit te rusten. Het was het terrein van een andere christelijke organisatie maar bijna iedereen was de hort op dus we hadden de toko voor onszelf. Er zat een grote keuken in waar we zelf konden koken dus als eerste gingen we naar de Shoprite (grote supermarkt waar je alles kunt kopen wat Lichinga niet heeft!). Ik kan je verzekeren dat we goed gegeten hebben en dat we zelfs ijs toe hadden! De dag erop op bezoek geweest bij andere zendelingen (die we nog niet kenden) en het werk gezien van de organisatie waar we bij verbleven. Ook ben ik nog even langs geweest bij Kees en Sarah (Nederlander en Engelse) die daar om de hoek een weeshuis runnen.

Op maandag gingen we op tijd weer weg want moesten die avond in Harare (Zimbabwe) aankomen op het conferentie-terrein. Als eerste draaide ik bijna mijn autosleutel kapot (ik heb al drie keer een kopie laten maken maar het is Chinees-pisbakken-staal en het buigt al als je er naar kijkt) dus ik had het plan opgevat om een kopie te laten maken in de stad. Dat gaat hier niet met de machine, maar volledig handmatig. De beste man zei dat het 40 minuten ging duren. Goed….. na anderhalf uur had hij hem klaar en gingen we kijken of hij paste. Oh…zegt hij, ik heb teveel weggehaald, nu moet ik weer helemaal opnieuw beginnen. Afijn, na drie uur kwam ik terug bij een hoogbezorgd team (had geen telefoon meegenomen) en konden we eindelijk gaan reizen. Ruim na zevenen kwamen met donker Harare binnen en moesten we nog op zoek naar het conferentie centrum. Ik had van de eerder genoemde onbekende zendeling een (oud) kaartje gekregen van Harare en een routebeschrijving. Maar de steden in Afrika zijn niet zo mooi belicht en als er al bordjes staan dan kun je ze vaak niet lezen, dus het werd interessant. We vonden eindelijk de Borrowdale weg: hier zou het een afslag van moeten zijn. Maar eerst draai ik hem de verkeerde kant op op en komen we bij een wegversperring die niet op mijn kaartje staat. Blijkt dat Robert Mugabe daar zijn estate heeft tegenwoordig en dat er nu militaire mannetjes vanachter de versperring ons het leven zuur willen maken. “Waar komen jullie vandaan, waar gaan jullie naar toe, rijbewijs, wie zijn die mensen achterin” …. en zo nog een tijdje door. We mochten uiteindelijk omkeren en konden weer gaan. Toen nog de juiste afslag vinden: bleek het conferentie centrum toch een paar kilometer verder uit de stad te liggen dan dat mij was verteld maar na een kleine 3 kilometer off-road door de bush kwamen we eindelijk aan op de plek van bestemming.
Nou, hele verhalen, de rest komt van de week nog wel. Liefs van ons alledrie!

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.franksandra.nl/2011/11/14/terug-uit-zimbabwe/

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.