Eind van DTS in zicht

Het is vandaag donderdag en we zitten in de laatste week van de DTS (Discipelschap Training School). We hebben de teams opgehaald van hun outreach locaties verspreid over onze provincie Niassa en we zijn met ze aan het evalueren en ze aan het voorbereiding op hun terugkeer naar huis. Na zo’n intensieve periode waarin God centraal staat, waarin iedereen om je heen in vuur en vlam staat voor Jezus en waarin je ogen geopend zijn voor vele nieuwe dingen van God, kan het namelijk voorkomen dat mensen een beetje in een gat vallen na de school. Vandaar de “re-entry” voorbereiding. Morgenmiddag is de diplomering. Dat gaan we doen in een restaurantje, zodat we daarna meteen lekker met z’n allen kip met (meestal koude…) patat gaan smikkelen. Dan zaterdag de grote publieke afsluiting met een korte dienst en limonade en taart toe en daarna gaan de studenten weer één voor één naar huis. Van dinsdag tot en met donderdag gaan wij dan nog met de leiders van de DTS naar het meer voor onze eigen evaluatie en dan is de DTS is echt klaar.

Dus hoe was het? Was het het waard? Wat heeft God gedaan in de afgelopen 6 maanden?

Nou het was gaaf en heel erg zwaar tegelijk! Er is niets mooiers dan mensen te zien veranderen onder de hand van God; daar hebben we letterlijk alles voor over. Dat is onze roeping: “Building people, bringing Life!” Maar ik kan je ook eerlijk zeggen: het komt met een prijs. Je maakt offers: je geeft niet alleen je tijd maar ook je energie en je geld en je hart en je ziel aan de studenten. We zijn al langere tijd gewoon erg moe. Ik heb net weer een week malaria gehad dus dat helpt ook niet, Sandra is daarvoor een paar dagen flink ziek geweest. Dus we zien ENORM uit naar vakantie. Het is tijd ook, het was niet altijd even gezellig in huize Obdam om eerlijk te zijn. Het klinkt misschien een beetje dramatisch maar om hier iets van de grond te krijgen moet je wel zo verschrikkelijk hard werken en heb je zoveel tegenslag dat het gewoon erg zwaar is. Alleen al het gevecht om de gewone dingen draaiende te houden is zeer vermoeiend (en dat van iemand als ik die toch behoorlijk positief is ingesteld!). Zo ging gister bijvoorbeeld opnieuw onze blauwe, kleine generator stuk (de vijfde keer), ik ontdekte zelf wat er mis was, dus op naar de stad. Maar de winkel (de enige in Lichinga) die stekkertjes verkoopt, is dicht dus je gaat voor de houtje-touwtje oplossing en als je die in elkaar geknutseld hebt doet ‘ie het weer voor een uur en dan geeft hij er opnieuw de brui aan. Dus weer een avond in het donker. Ook lekt de auto weer olie- terug naar de garage (die nog niet eens klaar was met alle dingen te repareren die ze zouden repareren nadat ik alweer een paar weken geleden een ongeluk had gehad – met alleen blikschade gelukkig), de garage heeft geen tijd. Morgen maar weer terugkomen. De timmerman die eindelijk eens de deuren zou maken voor in ons huis (en ja; we zijn echt aan deuren toe met Judah in huis die vrolijk overal naar toe loopt… de wc is favoriet) zou de hele week al komen, maar is vandaag weer niet op komen dagen. En weer een zorg en een taak meer voor morgen. Zo kom je dus nooit toe aan de dingen die je wilt en moet doen. Nou, dat is dus ‘hoe gaat het’: zwaar. Dan rijst de vraag: ‘is het het wel waard?”

Het antwoord daarop is: absoluut! Aan de andere kant van je eigen vermoeidheid en je frustratie over tegenslag is er de grote winst: 20 studenten hebben een absoluut levensveranderende periode meegemaakt onder onze leiding. Ze hadden geen idee wie hun God was, hoeveel Hij van hen houdt, geen idee van de bevrijding die Hij voor hen in petto had en ze hadden amper besef van Zijn roeping op hun leven. En nu staan ze stukken steviger in de schoenen, vertellen ze met overtuiging over hun geloof, staan ze in vuur en vlam voor Jezus en is er veel gebeurd in hun karakter. Ze zijn zeker niet perfect maar ze zijn enorme sprongen gegroeid. Ik ken geen ander programma dan de DTS dat zo effectief en zo levensveranderend is. Voor mij is het één van de weinige dingen die écht werkt op de lange termijn. Ik snap steeds beter waarom Jezus twaalf man koos en daar drie jaar lang, dag in dag uit, mee optrok. Dus was het alle offers waard. Met mijn hoofd wil ik er nog niet aan denken maar in mijn hart weet ik dat we volgend jaar absoluut weer mee gaan doen met de DTS.

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.franksandra.nl/2011/10/21/eind-van-dts-in-zicht/

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.