Tjonge… het is een hele opgaaf om te werken als je verantwoordelijk bent over de communicatie en internet ligt eruit. Er is al zeker 3 dagen geen verbinding. Normaal is het ook al heel afwisselend; zwak tot matig, maar nu helemaal niks. In de hele stad niet, dus naar een internetcafe gaan heeft ook geen zin. Ook zielig voor die mensen trouwens, want zij hebben nu ook weinig bussiness. Ik hoor net dat het een nationaal probleem is, oorzaak ligt bij de hoofdstad Maputo en de hoofdstad ligt erg ver hier vandaan, meer dan 3000 km. Kun je het je voorstellen dat in NL de mail er 3 dagen uit ligt? Alle kantoren zouden stilliggen (of misschien is er wel genoeg achterstallig werk?) maar in ieder geval zou er voor miljoenen euro`s schade zijn. Ach, dat zal in NL ook niet zomaar gebeuren.
Maar dit is Mozambique, dus we moeten maar even andere dingen verzinnen. Je blijft creatief hier. Eergisteren wilden we ons avondeten maken, maar de elektriciteit was zo zwak (en in het tijdelijke huis waar we nu zijn is een elektrisch kooktoestel), dat als je 1 pit op de hoogste stand zette, alle lichten in huis zwakker werden. En als je de 2e pit aanzette, werden ze met elke stand hoger nog zwakker en zwakker, totdat je niks meer ziet en dan merk je vanzelf dat het kooktoestel zelf ook zo ongeveer niks meer doet. Dus we besloten de guard te vragen ons te helpen met koken op houtskool. Hij was toch al bezig het eten van de hond (Ntele) hierop voor te bereiden :-). Dus eerst onze aardappels- dat ging zo hard dat ze aanbrandden. Frank verbrandde zijn vingers, dus ik ging het ergste zwart van de piepers halen, terwijl we de wortels op het vuur zetten. Helaas, die waren ook aangebrand. Nou, eerst maar wachten tot ze gaar zijn. Ondertussen mijn Portugees oefenend met de guard, Santos. Toen de wortels gaar waren heb ik ze dus ook ontdaan van al het zwartgeblakerde. Alles door elkaar gestampt (jawel; we hadden zin in een echte Hollandse maaltijd!), een soort onbestemde worst erbij en eten maar. Bijna niet te geloven, maar het was evengoed nog wel te eten. En Frank? Die zat 2,5 uur op de bank met ijs zijn vingers af te koelen.
Gister hetzelfde verhaal; wil je gaan koken, wordt de stroom zwakker en zwakker. Dus maar weer op het houtskool aan de slag. Het grappige is dat je er vanzelf handiger in wordt; het eten was niet eens aangebrand! We zien wat dat betreft uit naar het huis van Victor en Lori, want daar is een gasfornuis!
Lieve meelezers, we houden van jullie!
En op dit soort dagen missen we jullie wel extra…
Sandra!
