Op woensdag heb ik na een maand of vier weer eens zelf in de keuken gestaan. We hadden aangeboden om met een aantal van ons voor de hele basis te koken (60 man) en nu was het zo ver. Als eerste hadden we bedacht dat er in ieder geval veel groente moest zijn want die zijn hier vaak ver te zoeken, dat er een goed stuk vlees bij moest en dat de ingredienten rijst en bonen verboden waren want die we eten we hier al elke dag. We zijn naar de winkel gegaan en hebben wortels en een heleboel struikjes broccoli gekocht. De braziliaan die met ons mee was vroeg ons verbaast of we voor de hele maand groente kochten. Voor de rest hadden we een aardappel-anders ovenschotel met spekjesl, ui en zure room en een grote lap contra-filet op het menu. Natuurlijk met een bijgaande frisse salade van sla en veel vruchten en dit geheel maken we dan af met warme appelkruimeltaart met vanillie ijs. Het is echt allemaal supergelukt en het was echt een groot feest om de reactie van de mensen te zien. Het was een gezellig smulfeest en er werd uiteraard direct gevraagd of we niet elke dag konden koken. Wij hebben met ons team ook enorm genoten om weer eens een keer ons eigen eten klaar te maken.
Donderdag zijn we weer de wijk ingegaan: deze keer om een verbouwde garage op te gaan knappen. Dit is de uitvalsbasis van Jeugd met een Opdracht in de wijk die ze gratis mogen gebruiken. Maar het had wel een opknapbeurt nodig dus hebben we flink geschuurd en geplamuurd. We moesten wel weer op tijd terug zijn want we zouden ‘s middags naar de jeugdgevangenis gaan…..
De gevangenis was een bijzondere gebeurtenis. We kwamen daar aan en de dames gingen naar de vier meiden om daar een korte studie te doen en vooral ‘meidenstuff’ te doen zoals nagels lakken en make-up en dergelijke. Aan de jongens kant bleek al een andere groep van een locale kerk te zijn die een soort muziekles met ze gingen doen. Wij zaten er een beetje voor spek en bonen bij. Maar aan het einde kwam zoals altijd nog een oproep om je hart aan Jezus te geven waar de helft gehoor aan gaf en toen vroegen ze ons als team naar voren om met iedereen te bidden. Daarna heeft Bram nog zijn getuigenis gegeven en toen was het pauze. Eerst dachten we dat we dan de twee groep jongens zouden krijgen maar de club van de kerk ging het hele repertoire ook voor deze groep doen. Dat zijn van die momenten dat je vraag ‘Heer, wat doen we hier?’. John en ik hadden onze sax en gitaar mee en we zouden wat meespelen met de muziekles. Aan het eind gingen we nog samen iets zingen en toen kwam God zo duidelijk de zaal in met zijn aanwezigheid. Ik speelde en zong de eerste twee maten van Open the eyes of my heart in het Portugees en Gods Geest begon te werken in alle harten: alle jongens gingen spontaan staan en begonnen mee te zingen en de Heer te prijzen, de gangen naar de cellen zijn open en die waren voor en achter ons en bijna allemaal staken de jongens hun handen door de tralies naar de hemel om samen God groot te maken. De bewakers gingen opeens vol mee doen en begonnen het filmen met hun mobieltjes en de mensen die in de kantoren ernaast aan het werk waren kwamen kijken om mee te maken wat er gebeurde. Het laatste half uur was de hemel open! Toen hadden we antwoord op de vraag waarom God ons die dag daar gebracht had. Wauw.
Vandaag hebben we lekker gewerkt: de garage is strak wit geschilderd, ik heb een afvoer vervangen, wat elektriciteit gefixed op de bais en we zijn hier verder bezig met het opknappen van de basis. Vanavond heeft het DTS wat van hier naar China gaat een fundraising maaltijd en daar word ik ook geacht bij te zijn (ach ja, Chinees eten voor het goede doel kan er ook nog wel bij) dus ik moet me nu gaan omkleden. Veel liefs uit Curitiba!
