We hebben twee weken lang meegewerkt met Samuel om de huisjes klaar te maken. Eergister is er opnieuw een gezin van vier kids en een zwangere moeder in een prachtig nieuw huisje komen wonen. Maar het was ook een beetje verdrietig want we gaan niet meer terug naar deze plek. Sandra had voor elk huisje een tasje met kleine cadeautjes gemaakt en we zijn dat gaan brengen en hebben voor de laatste keer met alle mensen gebeden. Voor een van de ouste meiden hadden we nog een boekje van Max Lucado en Sandra heeft haar gevraagd om er goed voor te zorgen en het af en toe voor te lezen aan de andere buurtkinderen. De mensen bedankten ons en zeiden dat er veel was veranderd; er was blijdschap gekomen in gezinnen die geen hoop meer hadden. Een bijzonder dankbaar werk dat door bijzondere mensen wordt verder gedragen.
Helaas kregen we ook te maken met de criminele kant van Brazilie: Samuel, Bram en ik gingen boodschappen doen en moesten eerst nog even kort iemand spreken. In de 15 minuten die dat duurde hebben ze de grote pick-up wagen van Samuel gejat. Je staat raar te kijken als je naar buiten komt lopen en de auto is weg. Het ergste was dat al zijn gereedschap wat hij uit Engeland had meegenomen in de auto lag: zaagmachine, boor, slijpmachine en alle verf die we hadden gekocht. Een driedubbel dikke tegenvaller dus en het was zo’n moment waar je ontmoedigt van kunt raken. Zo sneu om deze man die alles geeft voor de arme mensen slachtoffer te zien worden van zo iets. Maar goed, zonder strijd geen overwinning zeggen ze dan…
Gister zijn Sandra en ik lekker de hort op geweest. We kregen een lift van iemand die hier op de basis kwam aanrijden en al rijdende kwamen we er achter dat hij van de andere (grotere) basis is hier in Curitiba. Hij en zijn vrouw gaan aan het eind van dit jaar naar Zuid-Afrika verhuizen om vanuit daar veel werk te verrichten in Mozambique! Je snapt dat we direct genoeg gesprekstof hadden. Vanuit deze basis is al eerder een team geweest naar Lichinga om input te geven bij Bethanja voor de pre-school. Het was een feest der herkenning want er kwam nog iemand die naar Angola gaat dit jaar (ook portugees sprekend land) en die kende Jan en Bonnie al heel wat jaren. Dit soort dingen noemen ze wel ‘divine appointments’. Deze mensen gaan we heel waarschijnlijk dus nog wel een paar keer zien maar dan in Afrika.
Om het wat spannender te maken zijn we ook nog met de bus gaan reizen en hebben we voor de verandering eens een keer de verkeerde bus gepakt. Kwamen we ergens achter in een verre wijk in het donker aan toen er gezegd werd dat we eruit moesten omdat het de laatste halte was. Hoog tijd dus om ons hotseknots Portugees te voorschijn te halen en te vragen hoe we weer terug naar het centrum konden komen. Achteraf was het allemaal erg grappig maar op het moment zelf was het iets minder leuk. Maar we zijn er zoals altijd prima uit gekomen en hebben weer veel geleerd over het openbaar vervoer in Curitiba.
Vandaag hebben we een dag van vasten en gebed. En diegene die mij ook maar een beetje kennen weten dat dat niet mijn eerste hobby is. Maar goed, het is al 17.30 en de rest van de avond zijn we bezig met een Jeugddienst in de Igreja Batista dus we houden ons wel met andere dingen bezig. Morgen is het zondag en gaan we wat parkjes bezoeken (en be-evangeliseren), dan eten en daarna naar weer een andere Igreja Quadrangular waar Sandra gaat preken! Hoe dat afloopt horen juliie de volgende keer wel weer. Veel liefs en…………. doe geen dingen die wij ook niet zouden doen!
