Hallo lieve mensen,
En wat hebben Frank en Sandra ondertussen weer beleefd in het warme Brazilië? (+/- 22 graden). Nou gewoon het gebruikelijke werk: afgelopen vrijdag had ons volkswagenbusje weer eens kuren dus terwijl wij aan het werk waren aan de huisjes hebben we die even naar de garage gebracht. Het bleek allemaal moeilijk te zijn dus gingen we wat later terug. Onderweg kregen we een druk gebarende chauffeur in de auto naast ons dat we direct moesten stoppen. We hadden wel iets geroken maar dat is eerder regel dan uitzondering maar goed Paulinho stopt en roept ‘vuur’. Er was brand aan de achterkant van de auto: nu zaten wij achterin de auto en die rijdt op gas en we zitten zo ongeveer op de gastank dus wij in een recordtijd die auto uitgesprint. Paulinho had een blusser en al gauw konden we bekijken wat er nou eigenlijk aan de hand was. De automonteur had zijn doek ‘even’ aan de binnenkant van de bumper gelegd om die vervolgens te vergeten, die doek bungelde op de uitlaat die natuurlijk heet werd waardoor het hele zwikkie verandere in een prachtig aangewakkerd vuur achter onze auto.
Oftewel eind goed al goed: we hebben er maar om gelachten en zijn zonder verdere schade naar huis gereden. Op de laatste heuvel had het busje zo weinig power dat we weer allemaal konden uitstappen om hem nog even omhoog te duwen met z’n allen.
Op zaterdag hadden we vrij en zijn we met een ploegje de stad gaan verkennen. We zijn begonnen met de Botanische tuin, daar hebben we wat gegeten en gedronken. Vervolgens hebben we de bus verder genomen naar het centrum van de stad. We zijn lekker winkeltjes wezen kijken en er moest nog iemand cadeautjes hebben voor thuis. Dan kom je zo’n volgend fenomeen tegen: kopen op afbetaling. Brazilianen kopen alles op afbetaling (wat ik persoonlijk een bijzonder slechte zaak vind) maar ze hebben dat naar grotere hoogten getild. Dus toen we gingen afrekenen kwam de vraag of we de paar slippers in één keer of in drie keer wilden betalen. Je kunt zelfs T-shirts in delen afbetalen, het is echt een plaag.
We hebben erg genoten van een lekkere dag met elkaar op pad onder een lekker zonnetje. Op zondag hadden we ‘s morgens onze eigen dienst die vooral op de kinderen gericht was: kinderliedjes en toneelstukjes die we samen deden over de barmhartige Samaritaan. ‘s Avonds gingen we naar de lokale Rafael-gemeente hier in de wijk (Igreja Quadrangular). Het ging zoals Bram had voorspeld: toen we daar binnen kwamen werden we welkom geheten en werden we gevraagd of we misschien een paar liederen konden zingen en of er iemand van onze ploeg kon preken. We waren gelukkig op alles voorbereid en hebben ons steentje bijgedragen. De muziek in dit soort ‘volkskerken’ is meestal een soort kruising tussen aanbiddingsmuziek en Franks Bauer-achtige dingen.
Maandag zijn we weer naar Campo Largo gegaan om aan de huisjes te werken. Het is zo bijzonder om daar nu rond te lopen: de kinderen spelen vrolijk buiten met elkaar; de vreugde is bijna voelbaar. We hebben het vierde huisje afgerond en schoongemaakt zodat er hopenlijk nog deze week opnieuw een gezin kan beginnen aan een nieuw leven in een nieuw huisje. Ik heb wat elektriciteit gedaan en verder geholpen met houten plafonnetjes maken. Sandra heeft schoongemaakt en is daarna de kinderen van de drie nieuwe gezinnen gaan schminken.
Aan het einde van de dag stonden ze met z`n allen een liedje met bewegingen te zingen dat Sandra ze had geleerd.
“Jesus esta passondo por aqui. Quando Ele passa todo se transforma, a tristeza sai, alegria vem.”
Jezus komt hier voorbij. Wanneer hij voorbij komt wordt alles anders, verdriet gaat weg en vreugde komt.
Het was zo treffend want we zagen met onze ogen dat hetgeen ze zongen waar was. Ze hebben van God een nieuw huisje ontvangen, een nieuwe kans op een beter leven en het verdriet was van hun gezicht weg en had plaats gemaakt voor vreugde. Ik weet niet of jullie het weten: het leven van een zendeling mag dan af en toe zwaar zijn, maar het is het mooiste leven dat er bestaat op aarde!
Liefs van Frank en Sandra
