(Geen titel)

Ola!

Vandaag hebben we de taken verdeeld; Frank gaat in de stad boodschappen doen voor pap (dat doet hij zo ongeveer elke dag): 3 bussen wit vulmiddel en een of ander nippeltje? En hij heeft mij achter deze computer in het hotel gezet, zodat ik jullie kan schrijven.

Morgen wordt alweer de laatste dag voor Frank van de hele week lesgeven. Hij komt tijd te kort lijkt wel. Veel dingen die voor ons vanzelfsprekend zijn moeten hier flink uitgelegd worden. Het duurde bijvoorbeeld heel lang voordat ze een paar namen van God konden noemen. Maar andere dingen zouden ze ons heel goed kunnen leren, namelijk hoe je ontzettend gaaf en vrij kan dansen voor God en ze hebben echt een super gevoel voor ritme. De oudste student begint altijd op de tafel mee te ‘drummen’ met elk lied. Maar het gaat goed en ze doen super goed mee. Vandaag hebben ze de opdracht gekregen om zelf een gedicht of een liefdesbrief of een lied voor God te schrijven. Morgen zullen we horen hoe dat gegaan is.

Twee keer per week is er een tijd om te ‘processen’; een tijd om toe te passen wat geleerd is. Gistermiddag ben ik met de studenten gaan verven. Ik had voor iedereen een stevig A5-je van wit karton mee (het enige papier wat je hier normaal kan krijgen zijn witte A4 velletjes; papier in verschillende kleuren of diktes is bijna niet te krijgen helaas, dus heb ik maar wat uit NL meegenomen). Ook had ik 2x 6 potjes met verschillende kleuren verf mee en veel kwasten. Ik heb ze wat uitgelegd over hoe je verschillende lagen kunt gebruiken en kort wat technieken uitgelegd (met dank aan Lianne, van wie ik het weer geleerd heb tijdens de avond met de tieners een tijdje geleden!). Vervolgens waren ze de hele middag heerlijk bezig. Je zag iedereen genieten en velen vroegen later wanneer we dit weer gaan doen. Dit is een supergoede manier om je te uiten en ik moet zeggen dat ze het erg goed kunnen! Als we thuis zijn kan ik de foto’s van de resultaten laten zien. We laten de verf en de kwasten dus maar bij de studenten. Kun je nagaan; dat soort dingen hebben ze niet standaard in het lokaal staan (ook geen kleurpotloden/ stiften o.i.d. – dat is echt een luxe!)

Pap gaat goed met de watertoren. Eergister is onder groot gejuich het kleinere vat plus ijzeren constructie op de grote, betonnen watertank gezet. Gister werkte hij aan de leidingen en we gaan zo naar ze toe om te kijken hoe het er nu voor staat. Jan is gister naar Malawi, Blantyre vertrokken omdat hij daar vandaag een examen had. Ze wilden vroeg vertrekken maar de auto was nog niet helemaal in orde, dus vertrokken ze pas ‘s middags… In Malawi gaan ze weer verder knutselen aan de auto… Auto’s gaan hier veel sneller kapot omdat de meeste wegen vol hobbels zitten. Er zijn maar een paar wegen van asfalt in het noorden van Mozambique en dan nog moet je uitkijken voor alle gaten.

Mam begint zich ondertussen een beetje te vervelen, daarom zijn ze gister even wat gaan drinken in een soort restaurant; er staan wat tafels en stoelen bij de bakker en daar kun je voor 10 meticais een cola of fanta kopen. Vanaf vrijdag of zaterdag gaan wij ook in het huis van Jan en Bonnie slapen, dus dan hebben we ook wat meer tijd om wat leuke dingen te doen. We gaan bijvoorbeeld nog een keer met Elias (onze vertaler) een dorp verderop in, om een paar van zijn vrienden te ontmoeten. Het bijzondere is dat Elias een hart voor oude mensen heeft en dus gaan we een paar oude mensen bezoeken!

Gisteravond waren we uitgenodigd bij Pastor Duncan, zijn vrouw Rose en zijn 2 kids om daar te eten. Ze hadden heerlijk eten gemaakt: geroosterde kip met rijst en bonen en een lekkere salade; in tijden niet zo lekker gegeten!! Zij komen uit Malawi, maar zijn als soort zendelingen hier in Lichinga. Het praten met hen ging ietwat moeizaam omdat zijn engels niet zo goed is en ook zijn portugees is niet heel goed (niet dat wij dat nou zo goed spreken….) en ons Chichewa is de laatste tijd niet helemaal meer up to date… Hij heeft ons zijn huis en de kerk laten zien en vertelde ons hoe moeilijk het is om zonder ondersteuning hier te wonen.
Veel mensen hier vinden het lastig om voor God te gaan werken omdat ze geen idee hebben hoe ze dan voor hun familie moeten zorgen. Zij hebben inderdaad veel geloof nodig… maar aan de andere kant: als ze zeker weten dat God hen roept moet het toch mogelijk zijn?!
We dagen ze uit om niet de problemen te delen, maar hun visie!