Deze week zijn we dus lekker praktisch aan de slag geweest in Campo Largo, een stadje verderop. We zijn op dinsdag voor het eerst heen geweest. In het afgelopen jaar heeft Samuel zes mooie huisjes gebouwd in een nieuwe wijk (de wijk heet Christo Rei = Christus Koning). Het idee is dat er nu gezinnen uit de krottenwijk geholpen worden om een heel nieuw leven te beginnen. Stap één is om de mensen uit de krottenwijk te halen, stap twee is dan om de krottenwijk uit de mens te halen. De mensen zitten zo dik onder een geest van armoede dat ze helemaal niet meer zien in wat voor troep ze leven en dat ze niet meer geloven dat dat ooit zou kunnen veranderen. De huisjes zijn zo goed als af en wij hebben deze twee weken het voorrecht om ze af te werken en te helpen bij de verhuizing. Dus op de eerste dag hebben we een huisje schoongemaakt en zijn we de krottenwijk ingegaan om een vrouw met vijf kinderen te verhuizen van een verschrikkelijk krot naar een lief klein huisje waar ze veilig met haar kinderen kan wonen. Het is moeilijk te beschrijven wat je ervaart als je de paar plastic tassen van dit gezin verhuist. Heel haar leven zit in de paar plastic tassen en wij zouden ze stuk voor stuk bij het vuil zetten. Het krot was zo lek en gammel als maar kan en ook bleken en er een heel aantal giftige spinnen in te zitten. Daar kwamen we al snel achter want omdat de lokale overheid niet wil dat er een volgend persoon in dit krot gaat wonen moet het op dezelfde dag nog gesloopt worden. Op zich is het heerlijk om je eens met een koevoet uit te leven maar als snel bleken er dus een boel giftige spinnen in het krot te zitten en dus moesten we wat voorzichtiger te werk gaan. Maar goed, na een middagje beuken hadden we de onderste plank boven.
Op woensdag zijn we verder gegaan met werk aan de huisjes en spelen met de buurtkinderen en contact maken met de gezinnen. Wat we ook altijd doen hier is wachten…… er is altijd een reden waarom dingen anders gaan en waarom dingen er niet zijn die er wel zouden zijn en waarom mensen later komen dan afgesproken. Wat dat betreft is het een goede les in werken in een andere cultuur. Op donderdag hebben we weer een gezin verhuist. Opnieuw een moeder met vijf kinderen: vader is zwaar verslaafd en heeft letterlijk alles verkocht wat ze maar in huis hadden. Al hun spullen pasten dus makkelijk in één keer in de achterbak van de auto. Het bleek dat één van de dochters jarig was dus we hebben niet alleen een boel spullen voor ze gekocht en verzameld maar ook een taart gekocht en voor ze gezongen en gebeden. Het gezin was bijzonder dankbaar en blij dat ze een nieuwe start konden maken. Op vrijdag bleef Sandra thuis om de was te doen (dat gaat hier met de hand) en om wat uit te rusten en ik ging weer mee naar het bouwproject. De verslaafde vader bleek te zijn opgedoken en nu moet er dus gezorgd worden dat hij niet opnieuw zijn gezin kan vernaggelen; best een pittige klus. Opnieuw blijkt dat iemand uit de sloppenwijken halen niet zo heel moeilijk is. Het is echter veel moeilijker om iemand te helpen en inspireren om zijn leven ook daadwerkelijk te veranderen. De lokale overheid heeft al allerlei projecten geprobeerd waarin ze huizen geven aan krottenwijkbewoners maar dit mislukt keer op keer om dat de mentaliteit niet veranderd. Vaak verkopen ze hun nieuwe huis in no-time en gebruiken het geld voor schulden, verslaving of domme uitgaven en zitten zo weer terug in dezelfde krottenwijk. Hierin merk je dat je God nodig hebt om werkelijk van hart te kunnen veranderen. Daarom proberen ze hier ook samen te werken met kerken maar dat is allemaal niet zo eenvoudig. De kerken zijn amper geinteresseerd in deze mensen en projecten dus er moet nog heel wat gebeuren voordat het hier op rolletjes kan gaan lopen. Maar we mogen ons steentje bijdragen en het is echt een bijzonder feest als je in je auto mag stappen om een gezin uit de krottenwijk te gaan halen. Morgen hebben we een vrije dag in plaats van maandag en we gaan of naar het strand of naar een visplek met barbeque. In ieder geval kunnen we weer even tot rust komen.
PS: we hebben met bijzonder veel plezier de SCET activiteiten gevolgd in Almere en vinden het echt geweldig dat er opnieuw zoveel kinderen hebben meegedaan en gehoord hebben over een hemelse Vader die van hen houdt. Julilie zijn kanjers!!!
