medisch middagje

De dochter en het nichtje van onze nachtwacht waren ziek en Aliene en ik besloten hen op te zoeken. Het nichtje was vel over been. Zij had een paar dagen in het ziekenhuis gelegen, maar na een paar dagen kwamen er andere zieke kinderen en moest zij maar weer naar huis, nog steeds ziek. Met behulp van vertaling van onze nachtwacht begrepen we dat de beide meisjes dysenterie hadden; diarree met bloed en pus. We gaven ze ORS en kochten medicijnen tegen de dysenterie. En we baden voor de kinderen: onze God is groter dan welke ziekte ook!

Nu, 2 weken later gaan we ze weer opzoeken. De dochter van onze nachtwacht was alweer op het veld met haar moeder (het is tijd om maïs te zaaien), maar het andere meisje is nog steeds vel over been, is maar amper opgeknapt en kan nog steeds niet goed zelf eten. We hebben weer ORS gegeven en weer gebeden, maar er is niemand die kan vertalen. De buurvrouw komt aanlopen en helpt ons: ik spreek Portugees en zij vertaalt het in het Ci-Yawo.
De buurvrouw vraagt ons of wij ook haar oude moeder willen bezoeken, die bij haar in huis woont. Dat doen we. Ze is blind, ze heeft overduidelijk staar. Zelfs hier in Lichinga kunnen ze dat opereren! Maar ze wil niet meer, zelfs niet als we haar op zouden halen met de auto; ze wil alleen maar eten en haar dag afwachten. Zo ligt ze dagelijks voor haar huisje, troosteloos, maar ergens ook wel weer mooi.

Die middag gaan we ook nog op kraambezoek bij een baby van ruim een week oud. De ouders hebben veel vragen over voeding, krampjes en hoe de baby warm te houden. Het is een hele warme dag en de baby heeft een mutsje op, kleren aan, sokjes aan, is gewikkeld in een capulana en daar nog een deken overheen. “Ze is zo warm, maar wat kunnen we doen??” Tja, snel het mutsje af, sokken uit en de deken weggehaald! Compleet logisch voor ons, maar hier is er niemand die voorlichting geeft over wat normaal is voor baby’s. We laten wat katoenen luiers achter, die ik nog over had van Judah en we laten een dankbaar echtpaar achter met een lieve baby. Ze hebben 10 jaar op deze, hun eerste kind gewacht!
‘s Avonds praat ik nog met Rajabo, onze nachtwacht: hoe komt het nu dat zijn nichtje nog steeds niet lekker is opgeknapt? Geef haar behalve de maaltijden ook tussendoortjes: elke dag een banaan! Of geef haar avocado! Ook geef ik honing, zodat ze die in de thee kan doen: gezonder dan suiker (wat ze ook niet standaard in hun hutjes hebben, want dat kost geld) en dan drinkt ze hopelijk meer: haar urine was zo donker! Dan vertelt Rajabo dat telkens als hij haar moeder geld geeft, dat ze daar dan kleren voor zichzelf voor koopt in plaats van eten voor haar dochter. En als hij eten geeft, dan geeft ze dat aan haar andere kind of eet ze het zelf op… God is groter dan welke ziekte ook, absoluut! Maar als mensen niet willen… In Nederland zou je het aangeven bij de kinderbescherming. Maar hier???