Calolene

Ik ben net terug van een bezoek aan één van onze outreach teams (de DTS- Discipelschaps Training School- studenten zijn op outreach!) in Calalone. Een klein dorpje van 700 man, zo’n twee uur rijden hier vandaan.

Het ligt dicht tegen de Tanzaniaanse grens dus naast de Chi-yao stammentaal wordt er ook een flink mondje Swahili gesproken. Mijn collega Victor met wie ik mee rijdt spreekt Swahili als moedertaal (en spreekt ook Chi-Yao naast Engels, Frans, Portugees en zijn eigen stammentaal) en is daarom hier als een vis in het water. Hij is boordevol energie en kent veel mensen in deze omgeving en hij kan niet wachten om ze allemaal het Woord van God te delen en te vertellen over de liefde van Isa (dat is Jezus zoals de moslims Hem kennen). Er staat verrassend veel over Jezus in de Koran en dat is vaak voor ons een opening om de bijbelse versie van het verhaal te kunnen delen.
Hoewel Victor Amerikaans staatsburger is sinds een jaar, is hij Afrikaan in hart en nieren. We hebben afgesproken dat we om 8 uur weggaan, maar het is het dus 11 uur voordat we de stad uit zijn. Ook de reis die twee uur doet, duurt een uurtje langer vanwege de vele korte bezoekjes onderweg waar we echt even ‘moeten’ stoppen. Het draait allemaal om relaties.

Zo stoppen we even kort bij het hutje van Chehe Mussa (Chehe betekent ‘leider van de moskee’). Chehe Mussa is zeer blij en vereerd om Victor te zien en haalt meteen zijn Koran in het Arabisch/Swahili. In één van de Surat heeft hij iets gelezen waar staat dat het goed is om de weg van Jezus te volgen. Hij weet dat Victor altijd vol is van Jezus en wil het daarom graag met hem delen. We hebben een kort gesprek en laten hem ook Surat Myriama 19 lezen waar staat dat Jezus zal geboren worden uit een maagd, zal sterven en weer op staan! Vele moslims geloven dat niet Jezus aan het kruis gestorven is, maar iemand anders Dit vers laat duidelijk zien dat Jezus wel degelijk gestorven is en weer is opgestaan. Chehe Mussa is verwonderd over dit nieuwe inzicht en Victor kan iets meer kwijt over dat Jezus de Weg is die we moeten volgen (dat staat overigens óók in de Koran!). Chehe Mussa is dankbaar dat we met hem gesproken hebben en we krijgen een paar van de tomaten mee die hij aan de weg aan het verkopen is. Na een hartelijk afscheid gaan we weer verder.

Twee minuten later duiken we opnieuw een dorpje in: Lumbiza. Ons team is hier drie weken lang geweest om te evangeliseren en we bezoeken de gastheer (en één van de vier christenen in dit dorp). Paulo en Luísa zijn prachtige mensen en ze zijn net klaar met hun zondagsdienst, geleid door zendelinge Nancy uit Lichinga. We zijn blij dat er een kleine christengemeenschap is waar we de mensen naar toe kunnen verwijzen op het moment dat het Jeugd met een Opdracht team er weer vandoor gaat. Dat is meteen ook onze super grote uitdaging in het dorpje Calolene waar we hierna aankomen. Het team is bijzonder blij om ons te zien en we worden hartelijk begroet. Ik heb sla uit eigen tuin meegenomen voor ze en ook daar zijn ze blij mee, want het menu is nogal beperkt in dit afgelegen dorpje. ’s Middags gaan we mee met Idrissa (een van de DTS studenten, ook een Yao en ex-moslim) langs de huizen waar ze relaties mee hebben gelegd. Ze gaan overdag gewoon door het dorp, roepen ‘odi odi’ bij de huizen (dat is een soort van ‘hallo is daar iemand’). Ze vragen of ze Gods Woord mogen delen en dat wordt bijna altijd bijzonder op prijs gesteld. Dit is een wereld waarin in boeken niet bestaan en waar kennis zeer schaars is dus als er iemand komt om iets de delen over zoiets belangrijks als God, dan wordt dat zeer op prijs gesteld.

Iedereen is moslim hier, zonder uitzondering. Maar dat is vaak gewoon omdat ze hier geboren zijn en ze van niets anders weten. Sommigen zijn heel toegewijd aan hun geloof, anderen hebben geen flauw idee wat ze nu eigenlijk geloven. Dat komt ook omdat ze niet kunnen lezen en schrijven en omdat Islam het liefst alles in Arabisch doet, waar al helemaal geen kip iets van begrijpt. Dus als wij komen met het evangelie van Jezus is er aan de ene kant spanning omdat ze weten dat dat iets anders is als Islam, maar tegelijkertijd een grote nieuwsgierigheid naar nieuwe dingen en een grote honger naar de dingen van God. Moslims geloven ook in Jezus, in de maagdelijke geboorte en dat we zijn Weg moeten volgen, maar vervolgens plakken ze er het verhaal van Mohammed achteraan omdat ze hem als laatste en dus belangrijkste profeet zien. Hoe leg je een dorpeling uit dat ze mogen stoppen bij Jezus? Dat Hij de Zoon van God is die het volmaakte offer bracht aan het kruis voor eens en altijd voor alle mensen op de hele wereld? Dat Hij het antwoord is?!

Een ander obstakel in evangelisatie is het feit dat de gemeenschappen hier heel hecht zijn. Wij zijn gewend individualistisch te denken (=ik maak mijn eigen besluiten) maar hier is het eerste wat ze vragen: wat zullen mijn ouders hiervan zeggen, zal ik niet mijn familie te schande maken hiermee, wat zal de rest van het dorp zeggen? Die gaan verschrikkelijk over mij roddelen als ze horen dat ik christen ben geworden en misschien moet ik zelfs het dorp wel verlaten! Dat zijn hele zwaarwegende zaken voor deze mensen. Je proeft de spanning in al je gesprekken. En de spanning is zo sterk omdat ze zo open staan voor het evangelie. Ze zouden graag christen willen worden, en niet eentje maar bij tientallen!!! Het dorp is onder de indruk van de boodschap en liefde van ons team. We hebben een goede vriendschapsband met de Regulo (leider van het dorp) en met de Chehe (leider van de moskee) maar af en toe is het erg spannend want één van de zonen van de Regulo wil eigenlijk christen worden maar durft niet vanwege zijn vader. Ook de Chehe wordt nerveus als zijn moskee bijna leeg is die dag en komt verhaal halen.

Wij hebben apparatuur meegenomen om de Jezus-film in het Chi-Yao te laten zien. Daar hebben de meeste wel van gehoord en velen willen die graag zien. We hebben een laken op bamboestokken gespijkerd als projectiescherm en mijn gitaarversterker is het geluidssysteem. Dit alles draait op de generator die Victor heeft meegenomen. Ruim tweehonderd man komt ’s avonds om te kijken naar een verfilming van het leven van Jezus. Ze zijn er erg van onder de indruk. We preken er niet bij, maar vertellen dat het team er is om al hun vragen te beantwoorden. Het dorp vond het geweldig en de volgende dag vragen ze of ze hem nóg een keer mogen zien. Maar we nemen liever tijd voor gesprekken met de dorpelingen over wat ze gezien hebben en wat ze weten over ‘Isa’. We nemen ook tijd om te bidden met Camwendo en Aide, twee jongens die hebben besloten om Jezus te volgen. Hun ouders hebben gehoord van hun keuze en nu is de herrie thuis uitgebroken. We vertellen ze wat ze kunnen verwachten en moedigen hen aan om altijd respectvol en liefdevol te blijven. Idrissa vertelt zijn verhaal, hoe hij christen is geworden vanuit een moslim gezin. Hij heeft dezelfde dingen meegemaakt en is er goed doorheen gekomen dus dat is een bemoediging voor deze twee.

Na twee dagen in dit dorp te zijn geweest, gaan Victor en ik weer naar huis (uiteraard met een auto afgeladen vol met mensen die graag een lift willen). We zijn enorm blij en bemoedigd met hoe God werkt in dit dorp, maar we hebben toch ook wel een bezwaard hart: wie gaat deze mensen onderwijzen als ons team weer weg is? Ze zouden zo christen willen worden maar er is niemand om ze te leiden en te onderwijzen. Wie wil gaan? Wie wil zijn eigen leven neerleggen en zich wijden aan het dorpje Calolene in de bush van Mozambique waar mensen honger hebben naar God? We bidden steeds vaker voor meer werkers in het veld: de oogst is groot maar we hebben niet genoeg mensen om hem binnen te halen. Want binnen halen is niet je hand op steken na een Jezus-film; binnenhalen betekent hier komen wonen en je eigen leven een voorbeeld laten zijn voor deze mensen. Het betekent een vreemde taal leren en alle luxe achter je laten en gaan wonen in een verafgelegen dorpje en een groep onwetende mensen met een moslim en bijgeloof achtergrond gaan discipelen. Dag aan dag, totdat ze hun eigen leiders voortbrengen.

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.franksandra.nl/2011/09/29/calolene/