Eindelijk even goed genoeg internet om de website op te kunnen daten. Ons leventje hier is al weer lekker vol: we zijn op outreach, zijn gastheer voor een heel team en moeten dus ook veel regelen en organiseren, hebben constant 6 andere mensen in ons huis die ook willen douchen, eten en dergelijke, maken deel uit van het Ywam lichinga team en zijn eindelijk weer samen met Dinis en Balbina, en we zijn weer thuis met onze baby en iedereen wil hem (en ons ook gelukkig) zien, ontmoeten en vasthouden.
Al het regelwerk is wel een enorm gedoe maar het opent ook een heleboel deuren voor de toekomst. Sandra heeft nu al het papierwerk rond om in het ziekenhuis te mogen werken (en een team mee te mogen nemen), om in alle gezondheidsposten van heel district Lichinga te mogen werken, om onderwijs te geven op gebied van gezondheidszorg op alle mogelijke plekken tot in de scholen aan toe. Oftewel, zoveel deuren dat het moeilijk is om te kiezen welke eerst. Er zijn echt veel uren in gaan zitten maar de mogelijkheden zijn enorm en we zien echt Gods zegen op alle toestemmingen die we hebben gekregen want dat is hier niet eenvoudig.
Met het team gaat het ook goed. We hebben een afwisselend programma met meestal elke dag wel ergens les geven, en dan vaak meteen wat wondverzorging als er mensen zijn met wonden. Gister waren we weer in de wijk bij onze guard Rajabo en hebben vanaf zijn veranda les gegeven over diaree en uitdroging (gaan jaarlijks nog duizenden kinderen aan dood hier). Het was een leuke interactieve les met dubbele vertaling: Engels-Portugees-Chiyao. We hebben ook de babies gewogen en konden zien dat de les van vorige week (borstvoeding) goed was gegaan want de babies waren gegroeid! Kijk, daar doen we het voor.
Les geven hier is ingewikkelder dan thuis (niet alleen vanwege de vertaling) omdat je niet alleen het goede moet onderwijzen maar ook allerlei fabeltjes en bijgeloof moet zien te ontzenuwen. Zo denken vele mensen hier dat als je kind diaree heeft, je gewoon niet meer te eten en te drinken moet geven want dan stopt het vanzelf. Niet zo vreemd dus dat vele kinderen onnodig dood gaan dus met dit soort foutieve informatie.
Vanochtend gaan we op bezoek bij een andere club zendelingen die werken op drie gebieden: voeding, malaria en watervoorziening. Altijd leuk om eens bij een ander in de keuken te kijken en ideeen uit te wisselen. Vanmiddag gaan we naar het dorp van onze vertaler om daar les te geven over tandenpoetsen en we doen er meteen instant-kliniek bij (dus urgente gevallen en wonden kunnen we ook direct behandelen). Dat houdt ons wel weer even bezig voor vandaag. Vanaf volgende week hopen we samen te gaan werken met de gezondheidspost in Mitawa. We hebben al contact met de verpleegkundige daar maar nu hebben we ook alle papieren rond dus hopen we twee keer in de week zijn kliniekje met twee man te kunnen versterken.
Het is allemaal wel spannend op medisch gebied (ikke = Frank) want ik heb een hoop theorie gehad en ga nu lekker het diepe in. Mensen vertellen klachten of laten wonden zien en dan is het de bedoeling dat ik dan weet wat er aan de hand is en wat we er aan kunnen doen. Gelukkig is er altijd wel een staflid in de buurt als vraagbaak.
Jullie willen natuurlijk nog weten hoe het met Judah is: hij is nog steeds het meest schattige kereltje op aarde! Hij is gegroeid tot over de 8 kilo en heeft lekker hammen op zijn beentjes. Hij vind het allemaal prima en is een grote charmeur als wij op pad gaan om dingen te regelen met de overheid. Ze willen hem allemaal even vasthouden en als hij dan naar ze lacht kunnen ze natuurlijk niet anders dan ons alle papieren geven die we nodig hebben. We hebben al weer een hele papier-dans achter de rug met de immigratie. Eigenlijk had Judah al een visum moeten hebben toen hij kwam maar daar hadden we geen tijd voor, en eerlijk gezegd ook geen zin in. De onder-chef van de immigratie is onze schuin-over buurman en vond dat we maar niet helemaal naar Malawi moesten reizen met zijn buurjongetje: hij zou het wel regelen. En inderdaad, gister kwam hij me achterna met zijn motor en riep daar mijn autoraam dat ik vandaag de papieren kan ophalen! En dat voor 10 euro in plaats van de 300 die ik in NL kwijt zou zijn. We zijn nu geld aan het trekken om onze verblijfsvergunningen te betalen: die zijn namelijk flink in prijs gestegen. We kunnen maar 18.000 per dag uit de automaat halen en we hebben 72.000 nodig voor ons alledrie.
Nou dat was weer een flinke update, veel liefs en we houden van jullie!
