Hallo allemaal!
En, zijn jullie al verhuisd? Nee, helaas nog niet! We blijven elke dag heel hard werken aan ons huis. De afgelopen week hebben we dat gecombineerd met elke ochtend drie uur lang les geven op de DTS. Ik (Frank) heb les gegeven over het karakter van God in het Portugees en Sandra heeft dat allemaal vertaald in het Engels. Dat was dus een lekkere drukke week. ‘s Ochtends vroeg wakker worden (05.30) om je lesmateriaal door te nemen, dan naar het centrum om les te geven, daar mee-eten met de studenten, naar ons tijdelijke huis om om te kleden en dan de rest van de middag hard werken aan het huis en dan eten en de rest van de avond weer gebruiken om de lessen van de volgende dag weer voor te bereiden. De meesten van jullie kennen ons als optimistische mensen en dat heeft hier als gevaar dat je wel eens een hele batterij onaangename verrassingen kunt tegenkomen als je een deadline hebt. Als er dingen achter lopen dan zal de betrokken persoon dat ten eerste namelijk niet zeggen maar waarschijnlijk zelfs ontkennen en ten tweede zijn mensen regelmatig ziek en moeten ze naar begrafenissen van jan-en-alleman zodat er vaak geen sprake is van een normale werkweek.
In dit geval is het onze timmerman die enorm achterloopt. Ons grote team van 8 man is klaar! Alle muren zijn klaar, gemetseld, gepleisterd alle vloeren zijn gelegd dus het grote team is opgehouden te bestaan. Ze vonden dat we maar een tweede huis of anders nog een grote schuur of zo moesten bouwen want ze wilden niet weg. Kijk, dat zien we dan maar weer als een compliment. Voor ons is het wel lekker om niet het hele team te moeten trekken iedere dag want dan heb je een hoop te regelen. Naast het aansturen en materiaal aanleveren voor 8 man en 2 kokkinnen krijg je elke ochtend verhalen van mensen die ziek zijn of met hun kinderen naar het ziekenhuis moeten, of naar een begrafenis moeten of gewoon voor de tigste keer te laat op hun werk verschijnen zonder goede reden. We hebben onwijs genoten van dit team maar na een klein jaar is het ook wel weer erg lekker om het even zonder ze te doen. Alleen Antonio is nog over die samen met de timmerman aan het werk is in ons huis en die kunnen behoorlijk zelfstandig te werk gaan dus daar hebben we niet al te veel omkijken naar terwijl het werk gewoon door gaat.
Onze timmerman is een goede vent met een goed karakter en hij levert goede kwaliteit wat hier zeer zeldzaam is. Daarbij is hij alleen erg traag en kan hij zelf blijkbaar niet inschatten hoeveel tijd hij nodig heeft voor een klus. Op dit moment hebben we na veel hangen en wringen maar liefst 1 raam met glas erin! De rest van de ramen zitten er nu in maar zonder glas. Nu moet ik zeggen dat het hier ook niet eenvoudig is. We hebben bijvoorbeeld glas besteld voor 360 boerderij-ruitjes maar deze gulle glasboer levert met ruime maat. Oftwel, elk ruitje moet je met de hand bijsnijden om het passend te krijgen.
Wij moesten ondertussen natuurlijk wel ons huis uit vanwege de beginnende DTS en dus hebben we alle spullen in de grootste slaapkamer opgestapeld en zijn we met twee weekend-tassen naar tante Janice vertrokken. Zij is een bevriende zendelinge die haar huis voor ons heeft opengesteld zolang we nog tussen wal en schip zitten. Gelukkig zitten er ook voordelen aan: we hebben er goede electriciteit en internetverbinding, stromend water en Janice bakt en kookt graag lekkers voor haar gasten. Hoewel we veel liever in huis eigen huis zouden trekken, zitten we hier prima. Maar goed met al deze vertragingen moeten we nu ook mijn moeder, zusje en zwager een plek zien te geven want we zijn dus nog helemaal niet verhuisd. Er zijn gelukkig genoeg mogelijkheden en vrienden met een open huis maar ja, dat is natuurlijk niet hoe we het hadden voorgesteld en natuurlijk wel een beetje teleurstellend. Aan de andere kant, maken ze meteen mee hoe het hier vaak gaat in het leven. Dus gewoon flexibel zijn, go with the flow, laat je niet opjutten en doe wat je moet doen om de zaken toch voor elkaar te krijgen. Zo zitten we er dus een beetje in op het moment. Ons huis wordt trouwens wel echt super mooi! Het is super-stevig en het is echt helemaal gelukt om te maken wat we in ons hoofd hadden dus hoewel we er nog steeds hard aan moeten werken, zijn we er nu al hartstikke blij mee!
Liefs Frank en Sandra
