Hoera, gister is ons team uitgebreid, want onze Mozambikaanse collega`s Geraldo en Luísa hebben een zoon gekregen!
Gisternacht 2:00 sms-te Geraldo mij dat Luísa beginnende weeen had. Ze zouden wel contact opnemen als ze naar het ziekenhuis zouden gaan. Ik sms-te terug dat dat goed was, maar dat ik alleen geen auto had, want Frank was nog steeds met de auto in Malawi (daar heeft hij pa en Evert-Jan op het vliegtuig gezet). Vervolgens heeft Geraldo andere teamleden gebeld, maar hun auto stond nog bij de garage. Weer anderen namen de telefoon niet op, dus besloten ze maar te gaan lopen.
Niet naar het ziekenhuis, want dat was te ver weg- dan maar naar het gezondheidscentrum in hun buurt. Om 4:00 sms-te Geraldo weer dat Luísa daar ondertussen was. Midden in de nacht nog; ik kan vanwege de veiligheid echt niet in het donker op de fiets stappen. Dus maar doorgeslapen tot het licht was. Vervolgens eten, water, wat babykleding en een deken om een warme kruik gewikkeld en verloskundige hulpmiddelen ingepakt (ze geven de zwangeren daar geen eten, geen drinken, hebben geen kruiken enz.) en hup, op de fiets langs de modderwegen en de diepe kuilen. Om 7:15 kwam ik aan bij het gezondheidscentrum. Gelukkig mocht ik daar heel makkelijk binnenkomen toen ik mijn witte doktersjas aantrok. Luísa was alleen in een kamer- niemand die haar hielp. Ze vertelde mij dat ze niet geholpen werd door de verpleegkundigen daar omdat zij geen smeergeld wilde betalen… Snel geluisterd of ik de harttonen van de baby kon horen; jawel, prima! Twee jaar geleden hebben ze namelijk een baby gekregen die vlak na de geboorte is overleden. Ook toen hebben ze Luísa veel te lang gewoon laten liggen voordat ze actie ondernamen; toen beviel ze in een gezondheidscentrum in de bush, waar ze normaal ook wonen en werken (Itepela) en heeft de baby maar heel kort geleefd. Haar andere 2 kinderen zijn wel gezond, maar ook bij hen was het persen lastig en ze heeft 2x een vaccuum gehad. Als ik een auto had gehad, had ik haar al in de nacht opgehaald en waren we naar het ziekenhuis gegaan in plaats van naar deze plek want hier hebben ze geen vaccuum mocht dat nodig zijn.
Maar nu zijn we hier en maken we er maar het beste van. Toen ze aankwam had Luísa goede weeen, vertelt ze, maar nu zijn ze heel erg afgezwakt. Toch heeft ze al volledige ontsluiting. Waarschijnlijk al een hele tijd, maar de verpleegkundigen hier deden echt niks, ook al heeft Luísa hen geroepen en gevraagd alstjeblieft te helpen… Ik breek de vliezen en hoop daardoor op wat sterkere weeen. Als er een wee komt perst Luísa uit alle macht mee. Helaas geen baarkruk hier, dus ik besluit haar staand te laten persen. Dat gaat heel goed, maar toch zit het hoofdje van de baby nog te hoog om geboren te worden. Samen met de verpleegkundige daar besluiten we dat Luísa toch beter naar het ziekenhuis kan gaan. Zij zullen een ambulance bellen, maar het netwerk is slecht en volgens mij hebben ze niet eens beltegoed (vaste telefoons, daar doen we hier niet aan). Ik licht Geraldo in (echt niet dat mannen hier bij de bevalling mogen zijn) en besluit andere vrienden met een auto te bellen; we zien wel wie er eerder is. Lisa komt al snel met haar auto en als een (voorzichtige) speer (wegens de kuilen en de modderwegen) gaan we naar het ziekenhuis. In de auto bel ik vast de gynaecoloog. Gelukkig is hij al in het ziekenhuis. Hij is een buitenlandse arts, die tenminste wel goed is voor zijn patienten.
In het ziekenhuis brengen ze Luísa meteen naar de goede plek en zien we dat door het gehobbel in de auto het hoofdje goed dieper is gekomen; we zien al babyhaartjes! De verpleegkundige daar duwt flink mee op Luísa`s buik en ik help de baby geboren worden. Een jongetje dat wel even moet bijkomen, maar daarna goed begint te huilen. Wat een opluchting bij Luísa, bij Geraldo (die na de bevalling gelukkig snel mag komen kijken) en natuurlijk ook bij mij.
Luísa en baby Josué hebben 1 nachtje in het ziekenhuis geslapen en vanmiddag hebben Frank en ik hen thuis opgezocht. Luísa heeft een hele grote glimlach op haar gezicht en Geraldo is superdankbaar.
