En eindelijk een eerste bericht vanuit Lichinga! Echt absoluut onmogelijk om te vertellen wat we allemaal al weer hebben meegemaakt maar ik zal wat dingen eruit pikken. We hebben een leuke paar dagen met Daniel gehad en we zijn veilige en zonder noemenswaardige problemen in Lichinga aangekomen. Het enige spannende was dat Daniel zijn autopapieren niet bij zich had dus en daar achter kwam toen we al 3 uur onderweg waren en aangezien wij op die dag de grens over moesten hebben we het er maar op gegokt. Gelukkig vroeg niemand ernaar omdat alle gegevens ook op stickers op je auto zitten.
Toen mochten we opnieuw een verhuizing organiseren. Op maandagochtend kon een bevriende zendeling ons helpen door twee keer met zijn vrachtwagen te rijden. Met hulp van wat vrienden konden we alles uit de container halen en in het trainingscentrum zetten. Toen alle meubels uitpakken en in elkaar zetten. De glasplaat van de salontafel was gebroken, net als twee borden en een glas maar al met al val dat best mee voor een wereldreis en twee verhuizingen. We hebben nog een ladenkastje gekocht hier op de locale markt want het werd al snel duidelijk dat we wel veel spullen hadden maar geenk kasten. Een keuken bestaat hier namelijk uit een gootsteen en dat was het! Dus geen keukenkastjes boven en onder etc etc. Ook in de slaapkamers staat niets dus daar moeten we nog een beetje een mouw aan passen. Ook kon van dezelfde zendeling nog een keer zijn gewone auto gebruiken om grote inkopen te doen en onder andere twee grote gasflessen te kopen met slang en koppelstuk zodat we thuis kunnen koken: Halleluja! Ook hebben we de waterfilter die we weer van een andere zendeling hebben gekocht in elkaar gezet (is nog een heel karwei want het ding is supergroot en zwaar; maar dan heb je ook wat 😉
De generator die in de container zat had reparatie nodig maar dat heeft onze vriend Antonio voor zijn rekening genomen dus met hulp van de generator en een gesponsorde Metabo-boor kon ik wat dingen ophangen. Het enige lastige is nog dat het water echt van ver moet komen. We vragen meestal of de nachtwacht voordat hij ‘s morgens vertrekt nog twee grote emmers wil halen zodat we in ieder geval de dag doorkomen. De dames die eerder voor ons kookten op het bouwterrein wonen nu lekker dichtbij en helpen Sandra bij het doen van de was op maandag.
Met dat we ons huis aan het organiseren zijn vielen we ook met onze neuzen in de boter want er waren twee teams in Lichinga die ook onze aandacht vroegen (gelukkig voornamelijk georganiseerd door onze collega’s, maar toch). Een club uit Australie die hier voor de tweede keer was. We hebben hen op woensdagavond voor het eerst ontmoet en daarna hebben we ze de hele vrijdag te gast gehad. We zijn ook de hele maandag met ze naar Itepela geweest. Een club bijzondere mensen en heel gaaf om met hen op te trekken. Op het trainingscentrum hebben we ook team 2 uit Zambia. Een DTS outreach naar Lichinga van 5 man. Dus ook voor hen hebben we pannenkoeken gebakken en vanavond is hun laatste avond dus ik ga lekkere macaroni maken voor het hele team. Sandra gaat nog muffins bakken en ik een boterkoek (ik heb al weer 5 boterkoeken gebakken hier voor verschillende activiteiten). Morgen wordt het team opgehaald door Fred uit Itepela. Op de heenweg naar Lichinga zijn we daar al langs geweest om een nachtje te logeren met Daniel en afgelopen maandag nog eens om het Australie team daar heen te leiden.
Thuiskomen in Lichinga is behoorlijk intensief; er zijn zoveel verhalen, er is zoveel gebeurd dat we niet bepaald tijd hebben om adem te halen. Gelukkig zijn de avonden altijd rustig hier! Twee dagen voordat we kwamen hebben ze ons hele terrein afgebrand. We waren er al bang voor dat het zou gebeuren maar ik vrees dat al onze geplante fruitboompjes het niet overleefd hebben. Ook waren er mensen ongevraagd en ongenodigd stenen aan het maken beneden op ons terrein. Ze waren al vermaand door onze ‘oma’ samen met Dinis maar logen alles bij elkaar en weigerden te vertrekken. Dat moesten we dus ook meteen even rechttrekken toen we aankwamen. Alle cementblokken zijn gemaakt en daar zij we erg blij mee; komt wel goed met die muren van ons. Ook al het hout is gezaagd en geschaafd en overmorgen gaat een timmerman bij ons op het centrum beginnen met het maken van alle deuren en ramen (ik moet alleen nog vervoer regelen want al het hout is bij Jan en Bonni op de boerderij)
Een ander zeer belangrijk onderwerp is transport; we zijn wezen kijken bij de auto de we hadden willen kopen en die een ongeluk heeft gehad. Hij ziet er inderdaad op plaatsten behoorlijk verfrommeld uit. Maar de vraag is natuurlijk: is het alleen wat metaal wat rechtgebogen moet worden of is de constructie of de aandrijving aangetast. We hebben (wederom) een bevriende zendeling met veel autokennis gevraagd ons advies te geven. We zijn samen gaan kijken, hebben de bull-bar naar achtergetrokken zodat we onder de motorkap konden kijken en wat we daar zagen was erg bemoedigend: een paar bladen van de ventilator afgebroken en de lichtmodules moeten vervangen en voor de rest is daar alles goed. Er is een spiegel af maar de grote klap zit aan de bestuurderskant. Daar moet een nieuwe deur in en dan moet er nog flink wat ijzer recht geslagen worden. Onze adviseur was heel erg duidelijk dat dit echt een koopje was ondanks het werk wat er nog in zit. Dus we hebben ‘ja’ gezegd op een prijs van 4000,- usd (ongeveer 2800,- euro). Met de rest van onze ‘autofonds’ kunnen we dan de reparaties betalen en dan hebben Frank en Sandra over een week of wat EIGEN VERVOER: HALLELUJAH! We zijn echt heel blij met deze mogelijkheid want andere auto’s zijn echt veel duurder (er zijn nog twee auto’ s te koop; eentje voor 14.000 en de andere voor 20.000 dollar).
Dit weekend hebben we een jeugdweekend met de oudere zendelingskinderen wat Jonno en Heather organiseren. Ze hebben ons gevraagd mee te gaan als leiding en om drie studies te geven en te helpen met de worship. We gaan dus drie dagen naar het meer en ondanks dat het wel druk zal zijn met de kids gaan we toch kijken of wij nog even kunnen leren waterskien!
Nou dat waren even de highlights (er gebeurt nog veel meer maar ik heb nu geen tijd meer). Het gaat dus echt goed maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat we allebei ook nog echt heel moe zijn. Gebedspunt voor ons is dus een goede gezondheid en rust en vrede in onze hoofden en harten.
