We beginnen langzamerhand weer een beetje het normale ritme op te pakken. Zo´n 5 uur tijdverschil heeft vooral een heftige impact op de kids: die zijn echt behoorlijk van de rel maar we krijgen langzamerhand het gevoel dat we werkelijk geland zijn. We hebben gister onze eerste bezoek gedaan. We zijn met een bevriende pastor naar een project gegaan waar ze met samenwerking van de politie groepen kinderen (weeskinderen en gehandicapte kinderen) opvangen voor een dag. Een speeltuin, een voetbalveld en vooral voor de gehandicapte kinderen paarden en pony´s waar ze therapie mee hebben voor balans en beweging etc. Sandra en ik kunnen met onze paar woorden portugees nog wel een klein gesprekje aan maar de rest van de groep moest het met handen en voeten (een voetbal) zeggen. De mensen waren erg bemoedigd en we konden voorzichtig iets delen over hoe Jezus het leven van mensen kan en wil veranderen. ….
Om daar te komen ga je echter eerst een zeer ´interessante´ tocht door het braziliaanse verkeer maken natuurlijk. Als je niet gewend bent om hardop te bidden dan leer je dat hier wel heel snel want het verkeer is een constante aanleiding voor vurige smeekbedes naar de hemel: de slechte staat van de auto´s (ik moest zelf het portier dichthouden van het busje) en de onverwachte gaten en drempels gaan nog wel maar het is de braziliaanse rijstijl die de adrenaline door de aderen doet jagen. Remmen is voor watjes en dat doe je alleen voor auto´s die een stuk groter zijn dan de jouwe, als er een file staat kun je ook prima een stuk spookrijden totdat je een tegenligger krijgt om dan verontwaardigd je auto in de wachtende rij te drukken. De rechterhand is getrained om razendsnel te wisselen van de versnellingspook naar de toeter want dat laatste is één van de belangrijkste middelen om vooruit te komen.
Vanmiddag gaan we een aantal projecten van Children Asking bezoeken en vanavond gaan we ons steentje bijdragen bij een evangelisatiebijeenkomst in de wijk: getuigenis geven, een paar liederen zingen en één van ons zal gaan preken. We zitten nog een beetje in de beginfase van de outreach dus iedereen is een beetje aan het ontdekken wat zijn taak precies inhoud. Sandra is fotograaf, eerste hulp en hospitality en ik doe de worship (samen met Erwin) en Food & Meals (samen met Annika). Vanochtend stond ik om 6.30 in de winkel hier op de hoek om broodjes te halen voor het hele team en ontbijtbuffet klaar te maken voor 17 personen. Vanochtend hebben we een goede team-tijd gehad met worship en voorbede voor de wijk en de mensen waar we hier verblijven.
Dat is het verhaal voor nu. Veel liefs vanuit São Paulo.
Frank
