En we zijn weer thuis….

Hoi Hoi lieve allemaal,

We zijn weer heelhuids teruggekeerd van onze avonturen in Afrika. Hoewel heelhuids…
Mam heeft het flink te verduren gehad van de muggebeten en door een soort allergische reactie zijn haar onderbenen flink opgezet. Pa kreeg op de dag dat we terugkeerden van Mozambique naar Malawi mlaria en dus zijn we bij een gezondheidspost langs de weg een anti-malaria kuur gaan halen. Toch wel knap want het is het droge seizoen waardoor er weinig muggen zijn, pa slikt preventief pillen én hij slaapt onder een muskietennet. Die nacht is pa vroeg naar bed gegaan en de dag erop was hij weer redelijk het mannetje.

De afsluiting in Mozambique was geweldig mooi. We hebben met z’n vieren geld gespaart om aan een aantal specifieke mensen en projecten te geven en was heel gaaf te zien en te horen dat het elke keer een antwoord op gebed was: Elias sprong een gat in de lucht en sliep een gat in de dag met zijn nieuwe matras; Bartolomeus hoeft niet meer elke gaatje met de hand te boren met zijn nieuwe accuboor; het geld voor het schoolproject was een bemoediging om te beginnen aan de bouw van een tweede lokaal; Dinis en Oliveira hebben zelf geen ondersteuning en zetten zich fulltime in om anderen te onderwijzen zonder dat ze daarvoor betaald krijgen, ze werden gesterkt in hun geloof dat God voor hen zorgt om een eerste deel van hun eigen huis te gaan bouwen; Jan en Bonni hadden de avond ervoor te horen gekregen dat er (voorlopig) toch geen financiele middelen ter beschikking kwamen voor de voltooiing van de bouwplannen van het opleidingscentrum maar ze ervoeren dat God hen zei dat ze toch moesten bouwen. Best leuk als je dan vroeg in de morgen al een gift krijgt specifiek voor dat project zodat je weet dat je op het juiste spoor zit; omdat we elke ochtend Jan zijn auto moeten aanduwen om hem gestart te krijgen hebben we ook maar geld achter gelaten voor een nieuwe accu; ten slotte kon John verder bouwen aan zijn kudde schapen waar hij zeer dankbaar voor was!

Het afscheid van de studenten was ook mooi maar toch zwaar. We werden opnieuw overladen met dankbetuigingen en in hun persoonlijke woorden bleek dat ze het vooral erg waardeerden dat we bij ze kwamen wonen op de school en met ze mee-aten en zodoende ons leven konden delen. Het moeilijke is dat je echt van die gasten gaat houden en lang niet alle gezichten hebben het droog gehouden bij het afscheidnemen. Op dat soort momenten wil ik gewoon in Lichinga blijven en alvast beginnen aan onze toekomst daar. Ik had serieus geen zin om naar huis te gaan (sorry mensen ik vind jullie echt allemaal lief maar God klopt gewoon aan mijn hart om dáár te zijn).

Om even wat losse eindjes op te lossen en vragen te beantwoorden: Ja de pizza is geslaagd en werd met zeer veel gejuich verslonden. Ik had een recept van Heather voor de bodem en dat was goed gelukt en Sandra had een heerlijke tomatensaus gemaakt. Ik had zelfs nog een stuk nep-Gouda kaas gekocht en een pot groene olijven in de stad (want pizza zonder kaas is geen pizza!). David en Nadia (van het Malawi-team) begonnen accuut te kwijlen bij het woord pizza en hadden extra zuurstof nodig bij het noemen van het woord ‘kaas’. De Europeanen en Amerikanen hebben het niet altijd makkelijk met de Afrikaanse eetgewoontes.
We zijn met onze boete naar het politiebureau geweest waar duidelijk werd dat het volgens de wet verboden is om passagiers helemaal achterin te vervoeren; we hebben de boete dus maar betaald. Jan kon voor zijn auto wel vrijstelling hiervan krijgen cq kopen.

Terwijl ik dit typ val ik zelf bijna in slaap. Ik heb een complete nacht slaapt gemist en dat wreekt zich nu. Vanmorgen 9:00 aangekomen op Schiphol, vervolgens met de trein naar Weesp- bus naar Almere centrum – trein naar Almere Buiten (lang leve de NS…), thuis een douche genomen en doorgegaan met de auto naar Andijk, om ook onze ouders veilig af te leveren. Daar de halve familie gezien en vervolgens weer terug naar Almere…… Slaap lekker!

Frak Obdam
en natuurlijk de groetjes van Sandra (die een stuk wakkerder is en nu dit schrijft; wat zou Frank bedoelen met Frak… iets van `wrak` of is hij gewoon te moe om zelfs zijn naam nog goed te schrijven??? We vragen het hem morgen….)