Weer terug van weggeweest van een paar bijzondere dagen. We zijn met een prachtige toeristische treinrit dwars door de bergen en het oerwoud naar Morrete gereden. Daar hebben we ‘borreado’ gegeten wat een plaatselijke specialiteit is. Het is een mengsel van vlees bouillon en een soort bloem wat je dan helemaal door elkaar moet prakken zodat je letterlijk je bord op ze kop kunt houden zonder dat het eruit valt (onze ober heeft het voorgedaan en toen moesten wij het natuurlijk ook proberen). Dan doe je er nog wat bouillon over en voeg je naar believen banaan toe en voilá een heerlijk maal. Morretes heeft een prachtig historisch centrum wat erg netjes onderhouden is en het was wel weer eens prettig om door een nette straat te lopen na al de wijken waar wij steeds in zijn. We werden opgehaald door Pastor Riva met een grote bus om naar het zeemannen-centrum te gaan wat hij leidt. Het is een ruim gebouw bijna in het centrum en aan de haven met een winkeltje, een grote kapel waar ze regelmatig diensten houden, telefoonkamertjes en computers met internet waarmee de zeelui contact kunnen onderhouden met hun families. Verder hebben ze nog een paar gastenverblijven en een sportveld. De bijbel zegt dat we Gods Koninkrijk mogen brengen aan alle natien en het mooie van deze plak is dat alle natien naar jou toekomen. De drie gezinnen met kinderen sliepen in de gastverblijven op het terrein en de rest werd onderverdeeld in gastgezinnen. Wij kwamen in een achterafwijk te slapen bij Eduardo, een vrijwilliger van het centrum die redelijk wat engels spreekt. Maar voordat het zover was gingen we eerst nog eten bij een grote baptistenkerk en een heel deel van een dienst invullen. Het is echt opvallend hoeveel kerken hier zijn en wat voor grote kerken ze hier neer zetten. Dit was ook weer een loeier van een gebouw. Na de dienst zijn we met zijn allen naar het openluchtconcert van Diante do Trone gegaan en dat was echt bijzonder. Een geweldige worshipband met vijf blazers en een enorm plein met zijn 25.000 die samen in aanbidding staan. Het concert duurde wel 2,5 uur dus dat was genieten geblazen en aangezien wij Hollanders een kop groter zijn de Brazilianen konden we alles prima bekijken.
De dag erna werden we in twee teams opgedeeld en de eerste groep waar wij in zaten gingen het verst; drie uur lang in een mooi bootje met dieselmotor langs prachtige eilandjes varen om uiteindelijk te landen op Ilha Rasa. Dat is een eiland in de baai van Paranagua waar twee kleine dorpjes op staan. In dit dorpje hadden we een contact met de Baptisten voorganger die wel wat hulp kon gebruiken in zijn wat ingedutte kerkje. We waren natuurlijk een bezienswaardigheid want buitenlanders komen hier echt nooit. We hebben twee achtereenvolgende avonden een dienst georganiseerd. Ik heb in de eerste gepreekt en Sandra in de tweede. Ik ben altijd al groot-fan van Sandra geweest maar ze kan ook nog eens goed preken: wauw! Vooral door het persoonlijke contact met de mensen en het persoonlijk met ze bidden hadden we echt een impact in de kerk en de voorganger wilde ons al bijna niet meer laten gaan. Naast de geestelijke arbeid hebben we ook enorm genoten van Gods schepping want het is er zo rustig en mooi. Je moet je voorstellen dat je net lekker geslapen hebt en dan loop je 20 meter naar het huis van de ‘herbergier’ waar je op zijn veranda je ontbijt krijgt geserveerd. Die veranda staat op het strand waar allemaal mooi geverfde, handgemaakte visserbootjes liggen en de zon breekt net lekker door met zo’n graad of 22. Je nipt aan je verse koffie, overziet de baai en dan springen er twee groepen dolfijnen voorbij. Het was zo heerlijk en mooi dat ik er graag nog een keer terug kom om vakantie te vieren. Elke dag aten we verse, gebakken vis die die ochtend was gevangen. Ooit wel eens op het strand verse oester met limoen gegeten? Nou, ik dus nu wel! Bijzonder dat we ook zo mogen genieten van dit prachtige land en de lieve mensen die ons hier ontvangen. Na twee dagen op het eiland zijn we halverwege de derde dag opgehaald om nog kort een evangelisatietripje te doen naar een ander eiland met indianen. Deze mensen hebben wel gewoon kleren aan maar leven nog behoorlijk traditioneel en je kunt ook duidelijk aan hun gezichten zien dat ze een andere etnische achtergrond hebben. Ze hebben een stuk van een eiland gekregen waar ze in een dorpje van 70 personen wonen. Na dit uitstapje zijn we weer teruggevanren de haven van Paranagua in om bij het zeemannencentrum nog een broodje te eten en nog met het busje van pastor Riva naar ‘huis’ (Ywam basis Curitiba) te gaan. We zijn hier nog tot maandag en dan gaan we met de bus naar een afgelopen plek buiten Sao Paulo om onze evaluatie met elkaar te doen tot en met zaterdag. Daar zullen we zeker geen internet hebben dus ik zal proberen dit weekend nog wat foto’s voor jullie in de lucht te krijgen. Maar nu ga ik eerst lekker douchen en slapen.
Liefs uit Curitiba!
