Hallo lieve mensen,
Even een kort bericht om jullie te laten weten dat we veilig en wel zijn aangekomen in Curitiba (en de oplettende lezer snapt dan ook dat we daar een internetverbinding hebben!). We hebben een goede busreis gehad van zeven uur door de bergen in een echt luxe bus met voetenbankje en zachte kussens (nee, dit keer geen cynische zendelingengrap het was echt super relaxed). Een van de kids werd wel ziek onderweg maar ja je kunt niet alles hebben. Het broertje van de zieke, Joel van 3 jaar, hadden we voor 1 dag geadopteerd. Hij heeft de hele reis bij Sandra op schoot gezeten en geslapen en gekletst en nadat hij ‘s avonds ook bij ons aan tafel had gegeten heeft hij de hele boel bij elkaar geschreeuwd omdat hi j niet bij zijn nieuwe papa en mama mocht slapen. Hij was ronduit razend en zijn ouders hebben er een hele tour aan gehad om hem in bed te krijgen. Vanochtend was de rust echter weer wedergekeerd: hij kwam wel bij ons eten maar we zijn weer gewoon Frank en Sandra.
Curitiba is een heel andere plek dan waar we zaten in Sao Paulo. We zitten buiten de stad op een basis van Jeugd met een Opdracht waar twee kanjers van gebouwen staan. Het was de bedoeling dat het ooit een enorme villa zou worden met een paardenmanege. Uiteindelijk hebben ze het voor een prikkie in half afgebouwde staat kunnen kopen voor een zesde van de prijs. Ze hebben de manage nu afgebouwd en ingericht met allemaal kamers en een enorme centrale hal (daar kun je inderdaad prima paarden in laten rijden). Het is een beetje onwerkelijk dat het gebouw zo kollosaal is terwijl een hele boel andere dingen nog zo kaal zijn. Het is supergroot en supergehorig. De Heer heeft al onze gebeden voor rust en goede slaap gehoord want we hebben een slaapkamer met een tweepersoons boxspring gekregen (halleluja!). Voor de komende vijf weken zal dit ons thuis zijn. We zijn hier wel in een onveilige buurt met drugsbendes dus we kunnen niet zonder begeleiding van het terrein af.
We hebben vandaag vrij (nou ja, we hebben wel team-meeting en ik ga vanavond met een auto naar de stad boodschappen doen). Morgen gaan we naar een jeugdkerk om daar mee te helpen met worship en waarschijnlijk ook spreken of een getuigenis geven. Van het weekend gaan we naar een Duitse kolonie hier niet al te ver vandaan. Ze stammen af van de Mennonieten en we gaan ze bemoedigen en helpen met evangelisatie. Het zijn hele gastvrije mensen dus we blijven meteen eten en ook slapen. We zullen ons Duits maar weer van stal halen.
