Er is nog geen week om maar er is al zo ongelofelijk veel gebeurd dat het als een maand voelt. We hebben afgelopen zondagmiddag een openlucht-evangelisatiedienst gehad. Het probleem is dat er geen pleintjes zijn in de hele wijk maar alleen maar smalle straatjes. Dus er rijden, fietsen en wandelen vrij veel mensen door je dienst heen maar dat is alleen maar gezellig. We hebben een aantal liederen gezongen, een dramastuk gespeeld en tegen die tijd waren er al een aantal buren en voorbijgangers komen kijken. We hebben een handpop-schaap mee aan de hand daarvan heb ik een laagdrempelig verhaald verteld over een schaapje dat weg was gelopen van de kudde en de goede herder. Het kwam erg goed over en naderhand hadden we een aantal gesprekjes; ook de plaatstelijke gemeenteleden werden erg bemoedigt door de hele dynamiek van een ploeg maffe buitenlanders die hen komen ondersteunen. …. zie weblog voor alle andere posts of klik op lees meer …
´s Avonds gingen we naar de lokale kerk (letterlijk drie huizen bij ons vandaan) en verzorgden daar zo ongeveer de hele dienst. Wim leidde het en Danielle vertaalde alles. Het is echt een gouden koppel als je zo samen ziet werken. Steven heeft voor het eerst gepreekt en dat deed hij echt super goed. Erwin speelde gitaar zodat ik kon bassen en John was er om saxofoon te blazen. We zijn echt super-gezegend met zoveel goede muzikanten en het maakt een heleboel dingen een stuk makkelijker.
Vandaag was het vroeg opstaan (5.45) om op tijd bij een ander project te zijn van de Baptist Mission om daar voor 65 kinderen de dagopening te verzorgen en daarna nog twee workshops te doen. Dan daar eten en dan hetzelfde voor de middagploeg. Zoals gebruikelijk hier liep het allemaal iets anders maar het was absoluut gaaf. Bij de kleine kinderen ging het erover dat God je een nieuw hart wil geven (Ezechiel 36:26). Iedereen wilde dat wel en het was bijzonder om dat samen in gebed te brengen. Daarna kregen we een rondleiding en zijn we gaan bidden met twee mensen van de staf. Het was echt een bijzonder moment: deze mensen zijn trouw en werken elke dag keihard om een groot aantal weeskinderen en buurtkinderen op te voeden. De omstandigheden zijn gewoon zwaar voor ze: weinig loon en vaak is er geen eten of zijn er geen voorzieningen voor de kinderen. Dit gaat ze allemaal zeer aan het hart en ze waren gewoon doodop van het harde werken en zagen weinig uitkomst. We hebben ze gezegend en bemoedigd. De directrice was zo geraakt dat het middagprogramma deels werd veranderd zodat we voor alle werkers konden bidden. Velen zaten met tranen in de ogen en waren diepgeraakt doordat we ze namens God mochten vertellen dat ze geweldig belangrijk doen (voor weduwen en wezen zorgen heeft nog altijd topprioriteit in de Bijbel) en dat ze dat ook fantastisch goed doen en met veel liefde voor de kinderen wat echt werkelijk uitzonderlijk is in deze harde maatschappij. Daarna nog lekker voetballen en knutselen met de tweede ploeg kids. Deze waren wat ouder en ik kon echt al een beetje met ze kletsen. De oudste meiden waren errug geinteresseerd in de enige vrijgezelle jongen die we in het team hebben en vroegen honderd uit. Bij het afscheid kwamen de kids ons een knuffel geven en dat is en blijft toch bijzonder, maar ook moeilijk want op de vraag of je morgen weer terug komt moet je toch antwoorden dat je ze waarschijnlijk nooit meer zult zien. Maar alle kids waren blij en bemoedigt, hebben een gezellige middag gehad en hebben gehoord van de Liefdevolle Vader die wel elke dag bij ze is en van ze houd en voor ze zorgt.
Morgen hebben we voor het eerst een dag vrij. We gaan lekker São Paulo in met z´n tweetjes nadat we eerst uitgeslapen hebben. Ik moet je zeggen dat ik behoorlijk bekaf ben omdat ik elke nacht één of twee uur slaap mis. De rest van de week zit al weer boordevol activiteiten die we nog moeten voorbereiden: nog meer bezoeken aan projecten waarbij we een programma voor kids gaan draaien (op woensdag alleen worden 400 kids verwacht). We gaan hier in de buurt ook op huisbezoek bij de familie van die kids. Dat hebben we al eerder gedaan: de mensen zijn dan echt heel open en vertellen over hun leven. Je hoort dan al snel verhalen van problemen, misbruik, gebroken gezinnen en armoede. Ze vinden het heerlijk als je voor ze bidt want ze beseffen maar al te goed dat God hun enige hoop is.
We gaan nog een paar kerkdiensten verzorgen of een getuigenis geven of een preek en dan natuurlijk nog de hele zaterdag weer voetballen met de jongens van Boas Novas, met hun families optrekken en ´s avonds (uiteraard) een kerkdienst verzorgen. Gebedspunten voor ons zijn vooral veel energie, goed slapen en een grote flexabiliteit om het allemaal goed vol te kunnen houden.
PS: als brave hollanders zullen we uiteraard de wedstrijd van morgen tegen Roemenie niet missen en zullen we die hier met alle andere liefhebbers gaan kijken, boven bij Wim en Danielle.
