Het is dinsdagochtend. Frank is in Malawi en ik ben met Judah thuis in Lichinga gebleven omdat Judah voor het eerst in zijn leventje ziek was geworden… Hij was flink aan het hoesten, zat goed vol en had koorts. Geen goed idee om met een ziek ventje de hele dag in de auto te zitten uiteraard. Judah heeft 3 volle dagen koorts gehad en dat is hier best lastig: is het alleen een virusje waar hij zelf wel overheen kan komen, wordt het een longontsteking/ heeft hij antibiotica nodig, is het stiekem malaria??? We besloten het maar af te wachten, want gelukkig bleef hij wel goed drinken en nu is het gelukkig over. Hij is nog wel vol, maar het hoesten wordt minder. Alle kids in de hele omgeving hoesten, dus het zal inderdaad wel een vervelend en hardnekkig virusje zijn.
Frank is zondag naar Malawi gegaan om het team vandaag op het vliegtuig in Lilongwe te zetten. Gister heeft hij wat boodschappen gedaan en hij zal vanavond weer thuis zijn. Ik ben ondertussen blij dat het `gewone` leventje weer begonnen is. Vrijdagavond was voor ons de diploma- uitreiking en dat hebben we gevierd door vrienden uit te nodigen en kip te eten. Gezellig en lekker! Omdat we nu beiden de school hebben gedaan, kunnen we deze school in de toekomst op onze eigen basis starten en dus Mozambikanen trainen in basis gezondheidszorg en dat is echt hard nodig hier! Maar nu dus even `het gewone leventje`:
Onze nachtwacht (Rajabo) kwam boos bij ons aan de deur: het was al donker (19:00), hij was op de fiets naar ons toe gekomen en op het smalle weggetje van het dorp naar ons huis was hij van zijn fiets gevallen en had hij zijn teen bezeerd omdat er midden op dat weggetje een houtskoolfornuisje stond. Dat was niet de eerste keer dat dat gebeurde, dus hij was kwaad naar de mensen van het dorp gegaan, van wie dat fornuis was. Ze deden het vast expres; iemand wilde hem bezeren en zijn baan afpikken (jaja… velen hier, waaronder zeker onze nachtwacht, zijn erg achterdochtig!). En daarom de vraag aan mij, of ik niet even met oma kan praten. Tsja… nou, dit is eigenlijk niet mijn probleem en ik denk dat hij dat best zelf op kan lossen. De volgende nacht is het de beurt aan de weekend nachtwacht. Hij komt met hetzelfde verhaal. Rajabo heeft inderdaad met oma gepraat, maar was zo boos dat hij zei dat hij niet meer voor ons ging werken. Oma bood haar excuses aan en verzekerde Rajabo ervan dat het nooit meer zou gebeuren. Maar nu bleef oma met pijn in haar hart zitten; het was namelijk haar fornuis en nu wilde Rajabo niet meer voor ons werken en dat was haar schuld. Of ik dus niet alsnog met oma en Rajabo (en het liefst nog met zo ongeveer het halve dorp) wilde praten. Oke… als dat helpt?!
Dus vanmorgen ging ik met Judah op de arm en Rajabo met oma praten. Oma was erwten aan het plukken op haar veld, recht tegenover ons huis (sawawa in het chi- Yao- jawel; zo leer ik elke week wel een woordje:)). We gaan praten…. oftewel Rajabo en oma praten in het chi- Yao en ik sta erbij en kijk ernaar. Rosa, die mij altijd help met kleding wassen kwam er ook bij staan en deed ook haar zegje in het chi-Yao. Geen idee wat ze allemaal zeggen, maar het lijkt wel goed te gaan; waarom moest ik hier ook alweer bij zijn?? Op het laatste vroeg ik Rajabo of hij ook zijn excuses aan oma aan kon bieden voor zijn te harde woorden (dat hij ontslag zal nemen). Dat werd ook gedaan en alles was weer goed! Iedereen weer blij!
Grappige cultuur!
