Weer even tijd voor een update. Ik zit sinds 5.30 ‘s morgens achter mijn computer en na 3 kwartier is het me gelukt om in te loggen en wat te kunnen schrijven. Ik weet niet wat het is met internet hier maar het gaat traag als de spreekwoordelijke kreupele schildpad met jicht. Maar het is weer gelukt! Vandaag gaan we voor een weekje naar Itepela waar een ander deel van ons Ywam team woont en werkt. We gaan helpen in het microlab (malaria testen en soa’s) en in de locale gezondheidspost. Sandra heeft nu bijna alle papieren om in de hele provincie te mogen werken (en teams mee te nemen) dus dat is echt bijzonder geniaal. Kunnen we de volgende keer veel makkelijker aan de slag met een team.
Omdat we een paar dagen weg gaan heb ik net de pomp maar uit de put getrokken en in de container opgeslagen. Wordt ‘ie ten minste niet weer gestolen. Zo nog even een heleboel brood halen (hebben ze niet in Itepela) en op medicijnen jacht (alle malaria medicijnen zijn op en de overheid faalt om nieuwe medicijnen te verstrekken voor het gezondheidswerk terwijl ze net in twee weken tijd 500 gevallen van malaria hebben geconstateerd met de microscoop). We gaan kijken of dynamisch duo Frank en Sandra wat snelheid in de zaak kunnen brengen.
Met het team zijn we deze week echt op stoom gekomen. Na een weekje ziek zwak en misselijk is iedereen weer op volle kracht en draaien we volop programma. We gaan elke dinsdag en vrijdag naar Mitawa (Elias en de omas) en verzorgen dan meteen de grote brandwond van Adidja (kleindochter van één van de oma’s). Na veel verbanden wisselen en antibiotica gaat het nu de goede kant op met de wond; de infectie is er bijna uit en het begint goed te genezen. Ook hebben we twee keer een dag meegedraait met de gezondheidspost in Mitawa. Ik ging met Karen mee helpen diagnosticeren (luisteren naar de klachten en dan advies geven en/of medicijnen voorschrijven), dit deden we onder leiding van de plaatselijke verpleger die een hele vriendelijke vent is. Veel malaria en diaree/uitdroging (maar helaas waren de malaria-testen op dus weet je het niet helemaal zeker) en een zwikkie andersoortige klachten. In het andere kamertje deden Lyn en Jill de apotheek. Alles wat wij voorschreven moesten zij aan medicijnen uitgeven en soms ook injecties toedoenen. Het was heel leuk en leerzaam.
Andere dagen hebben we lesgegeven over tandenpoetsen, handen wassen en ontwormen. We hebben in totaal al honderd ontwormingskuren toegediend aan kinderen en volwassen. Als we ergens zijn doen we ook altijd wondverzorging en beantwoorden we vragen van mensen. Die vragen varieren van zeer vreemd tot vrij ernstig. Op woensdag zijn we olv Sandra naar het ziekenhuis geweest om de pas bevallen dames te bezoeken. We gingen één voor één de kamers langs, spreken en bidden kort met de moeders en temperaturen de babies want dat doet de verpleging niet en regelmatig vinden we dan onderkoelde babies, zo ook nu. Deze plek zou een plek van vreugde moeten zijn maar er heerst altijd een geest van dood en ellende. Veel babies sterven tijdens de geboorte en je komt meer ellende tegen dan je lief is per vierkante meter. Een meisje van 10 was verkracht en werd nu getest op ziektes. Een paar moeders hadden hun kind verloren die nacht tijdens een keizersnee. Twee anderen moesten terugkomen omdat de wond van de keizersnee was gaan infecteren (slechte hygiene in het ziekenhuis en thuis). Er was een meisje van 14 die net was bevallen met een koude baby die nu terug moest naar huis. We hebben haar en haar schoonmoeder een lift gegeven naar huis en zijn de volgende dag nog op visite bij ze geweest om de temperatuur te controleren en een paar kleertjes te brengen. Ze waren er erg blij mee en de baby deed het prima de volgende dag.
Ook hebben we team-tijd gehad om te horen hoe het met iedereen gaat. Dat was erg goed en belangrijk. Omdat het hier geestelijk redelijk zwaar is vanwege de constante druk van islam en animisme hadden een paar het af en toe best zwaar. Alles wat je wilt organiseren gaat zwaar en moeilijk en je moet constant door weerstand heenbreken. Wij zijn er wel een beetje aan gewend maar anderen is het wel even wennen. Volhouden en goed je relatie met God in de gaten houden en lekker veel worshippen helpt! Nou ik ga er weer vandoor want Juidah roept! Met hem gaat het nog steeds hartstikke goed en hij geniet van alle aandacht. Oh ja, mijn geperforeerde trommelvlies is weer heel maar mijn gehoor is nog niet helemaal terug, maar het gaat de goede kant op.
Liefs,
Frank, Sandra en Judah
