Als goed burgerlijk stel hebben we gisteren onze zondagse wandeling gemaakt. We komen altijd uit de stad over de asfaltweg en slaan dan af tussen een paar andere stenen gebouwen naar ons huis. Voelt aan als stad. Maar als je bij ons op het dak staat (waar ik nog wel eens kom in verband met de tien lekken op verschillende plekken) dan zie je alleen maar hutjes achter. Een prachtig schouwspel van een afrikaans dorp. Kinderen die buiten spelen (en natuurlijk Arungu! Arungu! roepen zodra ze mij zien: betekent blanke in Chi-Yao), moeders die babies verzorgen, andere vrouwen die wassen en koken. Bijna geen mannen want die zijn of aan het werk in de stad of aan het werk op het veld. En dat alles direct achter onze achtermuur. Afgelopen week kwamen de meiden van het dorp bij elkaar om ‘s avonds met elkaar te zingen en dat kan je dan bijna woord voor woord horen bij ons binnen. Een golplaten dak is niet echt geluidwerend namelijk. Maar goed, het zingen was erg leuk en een stuk gezelliger dan de herrie die ze hier loeihard op vrijdagavond en zaterdagavond het luchtruim in jagen. Deze zondag begonnen we onze wandeling dus aan de achterkant van ons huis…..
… dwars door het dorp waar we natuurlijk veel bekijks en commentaar en begroetingen hadden. Als er mensen zijn met een minderwaardigheidscomplex die van zichzelf denken dat ze niet interessant zijn mogen ze hier therapie komen doen: je bent razend interessant hier, wedden! En dan achter het dorp begint het typische landschap van Niassa (onze provincie): heuvellandschap met hier en daar een beekje, regelmatig veldjes mais, hoog gras, lage boompjes en een heerlijke stilte. Je komt om het half uur iemand tegen die zonder uitzondering iets draagt en dan meestal op het hoofd. Want je gaat natuurlijk niet zomaar wandelen voor je plezier?!?! We zagen in de verte een flinke heuvel boven het landschap uitsteken en zijn daar naar toe gelopen om die te beklimmen. Bovenop de heuvel hebben we genoten van het uitzicht, de prachtige natuur en de heerlijke stilte. Daarna zijn we via een ander pad weer teruggelopen. We moesten een riviertje oversteken over een boomstam. Er groeiden een heleboel palmbomen naast en in de rivier wat hier uitzonderlijk is (in NL volgens mij ook, maar toch). Al met al waren we 3 uur onderweg, was Sandra een beetje verbrand, hadden we heerlijk wat fysieke inspanning gehad en ondertussen de Heer geprezen voor al het moois wat we onderweg tegen kwamen. Volgens mij een goede manier om samen de Sabbath door te brengen. Ik heb in ieder geval genoten.
Groetjes en liefs van Frank & Sandra
